ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
Elixir & Shinsekai Yuri :مترجمین
‫خیلی ضعیفی! ضعیف، ضعیف، ضعیف، ضعیف!
‫خیلی ضعیفی!
‫حرکاتت بهتر شدن انگاری، ها؟
‫ولی بازیت هنوزم ریدمانه.
‫بازیم به پای بازیش نمی‌رسه.
‫ولی وقت پای احساسات بیاد وسط،‌ عمراً ببازم!
‫توی صحنه‌ی قبلی، نباید یه‌کم پرانرژی‌تر می‌بودی؟
‫چاره‌ای داشتم؟
‫تو جوری اجرا می‌کنی انگار که بازیگر اصلی و رهبر تویی،
‫و کوروکاوا آکانه جوری بازی می‌کنه انگار که می‌خواد نقشش رو غصب کنه.
‫اگه همه همون کاری که دلشون بخواد رو بکنن، اجرا خوب از آب درنمیاد.
‫یکی باید تعادلو برقرار کنه.
‫هممم...
‫این‌وسط خودت داری چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خواستم نمایش‌نامه رو بخونم، واسه همین ‫رفتم عینکمو بذارم، ولی مسئول گریم گفت...
‫نکن! گریمت خراب می‌شه!
‫واسه همین عینکِ هوایی گذاشتم.
‫اینکه معلومه.
‫لنز نمی‌ذاری؟
‫نه.
‫زودتر بخر پس! مطمئنم بازیِ بچه‌ها رو نمی‌بینی، نه؟
‫اصلِ حرکاتشونو می‌فهمم واسه همین روالم.
‫چی می‌گی؟ پس حالت صورتشون چی؟
‫مگه دیدنش واجبه؟
‫آخه تماشاچی‌ها که نمی‌تونن این چیزا رو ببینن، نه؟
‫من چیزایی که تماشاچی‌ها نمی‌بینن رو قاطی بازیم نمی‌کنم.
‫پس همون بهتر که نمی‌تونم حالت چهره‌ی بازیگرها رو ببینم.
‫این طرز فکر منه.
‫بازیگرها می‌تونن با حرکاتشون باهم صحبت کنن.
‫با این وجود، لنز نذاشتن زیاده‌رویه.
‫ولی لنز ترسناکه.
‫دلیلت اصلیت همینه، نه؟
‫یه قانونه که آدمای باکلاس، هرجوریه یه تخته‌شون کمه.
‫خب...
‫واسه چی داری نمایش‌نامه رو چک می‌کنی؟
‫کوروکاوا داره عالی اجرا می‌کنه، با این وضع اجرای ما رو می‌بلعه.
‫می‌خوام توی این صحنه، بداهه‌گویی کنم.
‫عــه؟
‫واسه این چیزا باید بیشتر فکـ...
‫مگه تو نمی‌تونی هر مدلی که باشه، بداهه‌گویی کنی؟
‫فکر کردی من کی‌ام؟!
‫دشمن خونی خانواده‌م! خودت تنهایی...
‫ها؟ کیا رو می‌گی؟
‫اون‌قدر آدم کشتم که قیافه‌هاشون به‌زور یادمه!
‫تو باز جوگیر شدی؟ نمی‌تونی جلوی خودتو بگیری نه؟
‫منم کنارت می‌جنگم.
‫آجیرو...
‫عــه؟ چرا این‌قدر لفتش می‌دید؟ ‫زود باشید و زودتر این جانورهای شینجوکو رو ریشه‌کن کنید.
‫خودتم بیا مبارزه کن پس!
ديجی موويز
‫پس تو قوی‌ترین مبارز شیبویایی؟
‫تو... آرزوی قلبی خاصی داری؟
‫ها؟
‫مطمئنم شاهدخت سایا دارن.
‫آرزوی قلبی؟ نمی‌تونم بگم ندارم ولی خب ‫توانِ درست بیان‌کردنش با کلمات رو ندارم.
‫واسه همین...
‫بیا با شمشیرهامون... حرف بزنیم!
‫بسیارخب.
‫هیمه‌کاوا تایکی...
‫ستاره‌ی شرکت تئاتر لالا لای.
‫تک‌تک حرکاتش با احساسات عجین شده‌ان.
‫عین تجسمی از اطلاعاته.
‫اینه... بازیِ احساسی.
‫یالا، چی شده؟
‫بیا خوش بگذرونیم!
‫شرمنده ولی اصلاً قصد ندارم توی زمین یه بازیگر ‫خیلی خفن که به مراتب از من بهتره، مبارزه کنم.
‫اوووه...؟ بی‌احساسه؟
‫چارچوب‌بندی متضاد؟
‫چارچوب چی‌چی؟
‫برخلاف هیمه‌کاوا که تمام احساساتش رو گذاشته توی ‫اجراش، آکوا-کون داره احساساتش رو سرکوب می‌کنه.
‫این‌جوری نمی‌تونیم بفهمیم اجرای کدومشون بهتره.
‫هممم...
‫اجرای هیمه‌کاوا عین یه آتیش سوزان می‌مونه که هرچی بیشتر ادامه‌ش بده؛
‫اجرایِ عین یخ آکوا-کون خودش رو بیشتر به نمایش می‌ذاره.
‫مقابله‌ی هوشمندانه‌ایه.
‫هرچند...
‫هیمه‌کاوا... بازیگری نیست که به این راحتی بشه باهاش کنار اومد.
‫اصلاً جالب نیستی‌ ها. بیا بیشتر... خوش بگذرونیم!
‫چه مرگشه؟
‫تازه، در مقایسه با بقیه‌ی شمشیرها ، اون شمشیر عهد یه‌چیزیش هسـ...
‫تقریباً نزدیک اونجایی هستیم که ‫هیمه‌کاوا-سان می‌خواست بداهه‌گویی کنه...
‫مراقب باش، تسوروگی!
‫گفتش!
‫دیالوگی که توی نمایش‌نامه نبود؟!
‫همه‌شو انداختی گردن من؟
‫آکوا! راحت می‌تونم بداهه بازی کنم، واسه همـ...
‫ضعیفه،
‫الان وقت مسخره‌بازیه مگه؟
‫توی نبرد، مردهان که باید جونشون رو فدا کنن.
‫اگه نمی‌تونی موقع مبارزه بدون اینکه یه مرد ‫ازت محافظت کنه دووم بیاری، پس همین الان برو.
‫داره بداهه می‌گه؟
‫مـ ـ من می‌تونم مبارزه کنم!
‫با این بدن شُل و وِلت؟
‫حداقل یه‌کم عضله بساز.
‫هوی مردک! داری با بدن جذاب یه خانم محترم چی‌کار می‌کنی؟!
‫الحق که تو هم زنی.
‫مرد کسیه که به بهای جونش هم که شده باشه، از یه زن محافظت کنه.
‫واسه همین من عمراً ببازم.
‫برگشت به نمایش‌نامه!
‫آکوا هم این‌قدر خوب بلده بداهه بگه؟
‫نشستی واسه من هی «زن، زن» می‌کنی که چی؟ منو دست‌کم نگیر!
‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫نمی‌دونستم.
‫آخه تا الان هیچ‌وقت اونی نبودم که بخواد بی‌پروا باشه.
‫اگه همه همون کاری که دلشون بخواد رو بکنن، اجرا خوب از آب درنمیاد.
‫یکی باید تعادلو برقرار کنه.
‫درهرحال من قصد ندارم به تو آسیبی بزنم.
‫از لحاظ چیدمانِ صحنه، منو فرستاد وسط صحنه.
‫این‌جوری کرد تا تماشاچی‌ها روی من متمرکز شن.
‫الان بازی برام راحت شد.
‫بازیگرها فقط با حرکاتشون می‌تونن باهم حرف بزنن.
‫نیازی نیست به‌خاطر کسی تعادل برقرار کنی.
‫نقش‌های درجه‌دو رو بسپار به من. ‫هر بداهه‌ای که لازم باشه رو هم می‌گم.
‫همون بازی‌ای که دوست داری رو بکن، آریما کانا.
‫خوب بلدی آدما رو مات و مبهوت خودت کنی، نه؟
‫گویا، یه روزی، مادرم می‌خواسته یه هنرمند بشه.
‫واسه همین اون آرزوش رو محول کرد به من.
‫وقتی که من اسم دَر کردم، با هنرمندهایی که دوست داشت حرف می‌زد،
‫به مهمونی‌های خونگی دعوت می‌شد،
‫رفته بود توی نقش یکی از آدمای خیلی مهم این ‫صنعت، و حسابی هم داشت بهش خوش می‌گذشت.
‫به منم خوش می‌گذشت.
‫من همون‌جوری که دلم می‌خواست بازی ‫می‌کردم بدون اینکه بخوام خیلی بهش فکر کنم؛
‫و همه منو تحسین می‌کردن و می‌گفتن بازیگر خردسال نابغه‌ام.
‫مامانمم همه‌ش می‌خندید.
‫دورانی بود که بیشتر از هروقت دیگه‌ای توی زندگیم خوشحال بودم.
‫واسه همین بود که مامانم بیشتر از همه ‫سرِ محبوبیت آریما کانا حساس شده بود.
‫وقتی معلوم شد که محبوبیتم داره ‫کم می‌شه، مادرم یه‌کم مشکل‌ساز شد.
‫اون بدون اهمیت به چیزی، ‫برای من بازارگرمی می‌کرد.
‫و دائم پافشاری می‌کرد که صحنه‌های ‫من بیشتر بشه و باعث دردسر می‌شد.
‫درمورد من هم، خب، چطوری بگم؟ ‫.کم‌کم یه‌چیزایی رو سر من خالی کرد
‫فکر می‌کنم قضیه‌ی اینکه پدرم عاشق یکی دیگه شد و خیانت کرد هم...
‫به‌خاطر این بود که از انسانی که ‫مادر بهش تبدیل شده بود، بیزار بود.
‫مادر من، «آریما کانای پرطرفدار» رو دوست داشت.
‫من چاره‌ای جز دووم آوردن توی این صنعت نداشتم.
‫وگرنه...
‫اگه با افراد دور و برت نتونی کنار بیای، ‫نمی‌تونی زیاد توی این صنعت عمر کنی.
‫به‌لطف این حرف کارگردان بود که به هر ‫نحوی که شد، خودمو توی این صنعت نگه داشتم.
‫اگه اون موقع این حرف رو بهم نزده ‫بود، خیلی وقت بود که ناپدید شده بودم.
‫من فهمیدم که یه نابغه نیستم...
‫و برای بزرگ‌ترها، چیزی که مهمه استعداد ‫بازیگری بچه‌ها نیست، راحتیِ استفاده از اون‌هاست.
‫گفت از قبل تصمیم گرفتن که تو ‫رو برای این نقش انتخاب کنن.
‫حتماً اشتباهی شده، درسته؟
‫هرجوری بود مجبور شدم همه‌ی چیزای ناخوشایند رو تحمل کنم.
‫عمراً تو این‌جوری تقلب کنی، کانا-چان...
‫برای دووم آوردن توی این صنعت، یاد گرفتم ‫چطور بازی خودم رو هم‌سطح بقیه بکنم.
‫انگار داره بهتون خوش می‌گذره. ‫تماشاش هم برای من لذت‌بخشه.
‫ولی من اینجا جام خوبه.
‫این چیزیه که همه رو خوشحال می‌کنه. ‫هم بزرگ‌ترها رو، و هم مامانو...
‫اشکالی نداره اگه من ستاره نباشم.
ديجی موويز
‫همیشه‌ی خدا کارت اینه.
‫حتی اگه منو بیاری بالا، چیزی تغییر نمی‌کنه.
‫نقش تسوروگی، یه دیوونه‌ی مبارزه‌ی ساده و معصومه.
‫یه بازی محجوبانه براش ‫اصلاً روی صحنه نمی‌درخشه.
‫خب، حق با توئه.
‫ولی، اگه هرکار دلم بخواد ‫بکنم، برای بقیه دردسر می‌شه.
‫ولی بقیه هم همینو ازت می‌خوان.
‫من هواتو دارم.
‫منم می‌خوام بازی دلخواه خودت رو ببینم.
‫ای بابا... ای بابا!
‫آکوا، تقصیر توئه!
‫تو همیشه منو دیوونه می‌کنی!
‫منو دست ننداز!
‫فکر کردی من کی‌ام؟
‫چه خوش می‌گذرونن.
‫درسته...
‫از نظر تجاری، بیشتر می‌خواستن بازی ‫قابل فهم و گریه‌آورش رو برجسته کنن.
‫ولی با همچین بازی‌هایی بود ‫که آریما کانا دنیا رو فتح کرد.
‫بازی یه ستاره، خیره‌کننده مثل خورشید، ‫و اون‌قدر درخشان که چشم رو کور می‌کنه.
‫تا الان چون راحت بود، توی کارهام ازش استفاده ‫می‌کردم، ولی انگار درخشش‌اش هنوز محو نشده.
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌فهمه ها...
‫ببینین! همینو می‌خواستین ببینین دیگه! بازی منو!
‫بیشتر بهم نگاه کنین!
‫کانا-چان... کانا-چان... کانا-چان!
‫آریما کانا!
‫آریما.
‫آکانه.
‫شما بازی خیلی خوبی انجام می‌دین ‫و انگار خیلی بهتون خوش می‌گذره.
‫کورکننده‌این.
‫پس خودت چی؟
‫من فرق دارم.
‫من مثل شما کیفیت ستاره‌شدن رو ندارم.
‫درسته.
‫این کانا-چانیه که می‌خواستم ببینم.
‫این کانا-چانیه که می‌خوام شکست بدم!
‫بلید! الان وقتشه!
‫حله!
‫می‌خواستم برنده بشم...
‫زخمم...
‫شمشیرت رو بردار.
‫عزیزکرده‌ت کشته شده، و ‫می‌خوای همین‌جوری ساکت بشینی؟
‫دیگه بسمه.
‫من فقط برای خدمت به شاهدخت سایا مبارزه می‌کردم.
‫حالا که نتونستم ازش محافظت کنم، ‫دیگه دلیلی برای مبارزه ندارم.
‫همه‌ش همین؟
‫دلیل دیگه‌ای نداشتی؟
‫توی اعماق وجودت...
‫بازیگری باحاله، نه؟
‫ولی برای تو، هرچی بیشتر برات لذت‌بخش ‫باشه، قیافه‌ی دردمند‌تری نشون می‌دی.
‫اختلال حمله‌ی عصبی اون‌چنان هم عارضه‌ی نادری نیست.
‫چندتا از دوستای منم دارنش.
‫راه مقابله باهاش اینه که چیزی ‫که باعث وحشت‌زدگیت می‌شه رو پیدا کنی.
‫کسی که توی قطار وحشت می‌کنه، ممکنه وقتی ‫کنار افراد دیگه‌ست به این وضعیت دچار نشه.
‫اینکه ندونی کجا ممکنه وحشت‌زده بشی، ‫خودش باعث می‌شه بیشتر این وضعیت پیش بیاد.
‫محرک...
‫محرک من...
‫عذاب وجدانت نیست؟
‫منم یه‌کم تجربه‌ی بازیگری دارم.
‫بعد از چند بار دیدنت، متوجه شدم.
‫توی بازی، لحظه‌ای هست که جذب بازیگری ‫می‌شی و می‌بینی که داری ازش لذت می‌بری.
‫و همیشه توی این لحظاته که دچار وحشت‌زدگی می‌شی.
‫تو نسبت به لذت‌بردن از ‫بازیگری، عذاب وجدان داری.
‫به‌طور دقیق‌تر، نسبت به آی
‫عذاب وجدان نسبت به مادرت.
‫این چیزیه که روانیت می‌کنه.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫پس می‌دونستی.
‫بالأخره یکی دو روز نیست که می‌شناسمت.
‫یه چیزایی فهمیده بودم.
‫وابستگی غیرعادی‌ای که تو و خواهرت به آی داشتین...
‫همین‌طور، دفعه‌ی اولی که آی رو روی صحنه دیدیم.
‫وقتی متوجه‌ش شدم، خیلی چیزا برام منطقی شد.
‫تازه یه احتمال خیلی قوی برای ‫اینکه چرا تویِ این صنعتی دارم.
‫حتماً برات خیلی سخت بوده.
‫تویی که نمی‌تونی از بازیگری لذت ببری، و ‫انگار فقط برای انتقام داری انجامش می‌دی، ها؟
‫می‌تونی دیگه بیخیال بازیگری ‫بشی و روی بهبودت تمرکز کنی.
‫همین‌طوری خوبه.
‫اهمیتی نمی‌دم چه بلایی سرم میاد.
‫تنها دلیل زندگی من، گرفتن انتقام آی‌ـه.
‫که این‌طور.
‫در این‌صورت، فقط یه راه برات باقی می‌مونه.
‫یه راه دردناک و طاقت‌فرسا.
‫دیگه نباید...
‫از بازیگری لذت ببری.
‫اونایی که بازی خوبی دارن، ‫اکثراً از بازیگری لذت می‌برن،
‫و این قابلیت لذت بردنشون، ‫بزرگترین موهبتیه که دارن.
‫تو باید برعکس اون‌ها باشی.
‫با بازی‌کردن عذاب بکش.
‫برای تو، بازی یه چیز دردناک و خفه‌کننده‌ست.
‫دیگه بهش به‌عنوان لذت نگاه نکن.
‫آی...
‫آی!
‫از سر راه برو کنار، هیمه‌کاوا تایکی!
‫آریما کانا!
‫کوروکاوا آکانه!
‫همه‌تون رو شکست می‌دم و اسمی ‫برای خودم دست و پا می‌کنم!
‫به چیز دیگه‌ای احتیاج ندارم.
‫برای من، بازیگری یعنی انتقام!
قسمت 19 محرک
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez