ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
«سندمن - رویای هزار گربه»
‫بدو دیگه عزیزم، بیا رو تخت.
‫الان... الان میام عزیزم.
‫بذار اول گربه رو بذارم تو سبد.
در رو باز بذار تا بتونه بره دستشوییش.
‫شب‌بخیر، پُف‌پُفی.
‫امشبه. میای؟
دیگه حداقلش باید سرگرم‌کننده باشه.
نمی‌تونم بیام بیرون. همه سوراخای خونه بسته‌ن.
‫نه، همه‌شون بسته نیستن.
‫اون بالا یه پنجره هست که درش بازه. ‫ از اونجا می‌تونی بیای بیرون.
‫دُم بجنبون کوچولو. این یکی رو نباید از دست بدیم.
‫پرشت خوب بود. فقط باید رو فرودت کار کنی.
‫بدو دیگه. صبح شد.
یعنی چه شکلیه؟
‫کسی چه می‌دونه؟ مخصوصاً این گربه.
‫خوشبختم، دوستان شب‌نشین عزیزم.
‫سلام. می‌خوایم بریم ببینیمش.
‫منم همینطور.
‫البته فایده‌ای تو این کار نمی‌بینم.
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫همم.
‫احتمالاً به‌خاطر کنجکاویم.
می‌خوام به حرفاش گوش کنم.
‫همه‌مون می‌خوایم، بچه. همه‌مون می‌خوایم.
‫ تـرجمه از «آیــــدا و محمدعلی sm» ‫ ::. Ayda.NDR & mmli_sm .::
کوش پس؟
‫خواهران و برادران، امیدوارم که شکار به کام‌تون باشه.
‫خیلی‌هاتون از راه دور برای گوش ‫ دادن به پیغامم به اینجا اومدین
‫و از خانه‌های گرم و راحت‌تون دل کَندین ‫ و امیدوارم که هروقت حرفم تموم شد،
رویام رو برای همه تعریف کنین.
من از اول اینطوری نبودم که دارین می‌بینین.
‫مثل خیلی از شماها، من هم روزی ‫ توی دنیای اونا زندگی می‌کردم.
‫و مثل شما، خودم رو فریب دادم.
‫بهم غذا می‌دادن، ازم نگهداری می‌کردن. بهم خدمت می‌کردن.
‫در عوض فقط توجهم رو می‌خواستن.
‫که واقعاً هم زحمت زیادی نداشت.
‫اون قوی و سریع بود.
چنگال‌ها و دندون‌هاش به تیزی شمشیر بود.
اون رو معشوق خودم انتخاب کردم.
‫دیگه هیچوقت ندیدمش، ولی فراموشش نکردم.
‫مادر خودم رو به یاد نداشتم، ‫ولی قسم خورده بودم که مثل اون نباشم.
‫بهشون حموم کردن، آروم راه ‫ رفتن و شکار کردن یاد می‌دادم
تو که می‌دونستی وقت جفت‌گیریشه.
چرا بردیش بیرون؟
به‌نظر من که خیلی نازن.
‫ناز؟ گربه‌ی ما چشم آبی و چندرنگی و نژاد خالصه.
بچه‌هاش چندنژادین. مفت نمی‌ارزن.
‫- می‌خوای چی‌کارشون کنی؟ ‫- نترس.
یه کاری‌شون می‌کنم.
‫پاول!
‫احساس‌شون کردم
‫از دور... که آب‌های سرد تو تاریکی اونا رو بلعیده.
‫بدون این که چیزی ببینم، دست ‫ و پا زدن‌شون رو احساس کردم.
‫احساس کردم که دارن از ترس صدام می‌کنن.
‫و بعدش... ناپدید شدن.
‫خدایا، آخه اون که نمی‌فهمه.
‫نگاش کن. احتمالاً دیگه راحت شده.
‫کی دلش می‌خواد چهارتا بچه‌ی ‫ جیغ‌جیغو دورش باشن؟
‫شاید هم تو درست میگی.
فقط احساس گناه می‌کنم.
‫بعدش فهمیدم که به خودم دروغ گفته بودم.
‫ما تابع اونا بودیم.
‫وقتی پیش آدما زندگی می‌کردیم، ‫ نمی‌تونستیم بگیم که آزادیم.
‫واسه همین دعا کردم.
‫به درگاه تاریکی،‌ به درگاه شب دعا کردم.
‫به درگاه پادشاه گربه‌ها دعا کردم،
‫کسی که بین خودمونه ولی ما نمی‌شناسیمش.
‫و بعد رویا دیدم.
‫واسه چی اومدی اینجا گربه کوچولو؟ ‫به دل دنیای رویاها؟
‫اینجا هیچی واست نیست.
‫اومدم اینجا دنبال عدالت.
‫دنبال وحی. دنبال حکمت.
‫عدالت که یه توهمه.
‫حکمت هم اینجا جایگاهی نداره.
‫ولی وحی... اقلیم دنیای رویاهاست
‫اگه دلی قوی داشته باشی و از هیچی نترسی.
‫من از هیچی نمی‌ترسم.
‫توی کوه یه غاری هست. اونجا پیداش می‌کنی.
‫ولی مسیر دشواره.
‫اگه یه گربه کوچولو از مسیر ‫خارج شه، آسیب زیادی می‌بینه.
‫گربه‌ها راه خودشون رو دارن.
‫ از «جنگل ارواح» عبور کردم، جایی که مرده‌ها ‫ و گمشده‌ها در گوشم زمزمه کردن.
‫صدای بچه‌هام رو شنیدم.
‫ولی به راهم ادامه دادم.
‫از «مکان‌های سرد» عبور کردم.
‫جایی که با هر قدم درد ‫می‌کشیدم و با هر حرکت عذاب.
‫از خیسی عبور کردم، که پنجه‌هام رو ‫ بی‌حس و موهام رو خیس کرد.
‫ولی با این‌حال، به راهم ادامه دادم.
‫از «تاریکی» و خلاء عبور کردم
‫جایی که همه‌چیز داشت ازم مکیده می‌شد.
‫هرچیزی که من رو به این چیزی ‫ که هستم تبدیل کرده بود.
‫و حتی وقتی دیگه خودم هم دلیلش ‫ رو نمی‌دونستم، به راهم ادامه دادم.
‫بعد از مدتی، به خودم برگشتم ‫ و دیدم که رسیدم به کوه.
‫اومدم گربه‌ی رویاها رو ببینم.
‫همم.
‫چرا باید اجازه بدیم که وارد شی؟
‫چرا باید یکی مثل تو مزاحمش بشه؟
‫اون هم یه مشت مو و استخون که ‫ به زور میشه گربه صداش کرد.
‫از راه دوری اومدم و نمی‌ذارم کسی جلوم رو بگیره.
‫کارم رو فقط به کسی که اومدم ‫ ببینمش میگم، فقط به همون.
‫من گُربم. دستم رو واسه کسی رو نمی‌کنم.
‫پس وارد شو، گربه‌ی مغرور.
‫ولی مراقب باش.
‫هر رویا یه بهایی داره.
‫و وارد شدم.
‫من اینجام.
‫و تو کی هستی؟
‫یه گربه. قدم‌روی جاهای شبانه.
‫یه کلاغ مُرده برای وحی من رو فرستاد اینجا.
‫می‌خوام بدونم که چرا می‌تونن بچه‌هام رو ازم بگیرن؟
‫چرا زندگی‌مون اینطوریه؟
‫نمی‌فهمم.
‫گربه می‌تونه به پادشاه نگاه کنه. مردم اینطور میگن.
‫پس تو چشمام نگاه کن خواهر ‫ کوچولو. تو چشمام نگاه کن.
‫و تو چشماش همه‌چیز رو دیدم.
‫حقیقت رو دیدم. حقیقت‌مون.
‫و از تصوراتم فراتر رفت.
‫چندین و چندسال پیش، گربه‌ها ‫حاکم حقیقی این دنیا بودن.
‫اون زمان بزرگ‌تر بودیم. ‫همه‌چیز برای ما درست شده بود.
‫انسان‌ها موجودات کوچیکی بودن. ‫از اندازه الان‌مون بزرگ‌تر نبودن.
‫بهمون می‌رسیدن و غذامون می‌دادن.
‫وقتی ماه کامل میشد، شکارشون می‌کردیم.
‫چون گرفتن اونا از پرنده‌ها لذت‌بخش‌تر بود.
‫توی چشماش، لذت اون روزها رو دیدم.
‫بازی گربه و انسان.
‫و بعد...
‫...یکی از آدم‌ها از بین‌شون بلند شد،
‫و بهشون گفت که یه رویا دیده.
‫رویاها هستن که به دنیا شکل میدن.
‫رویاها هستن که هرشب از نو دنیا رو می‌سازن.
‫تو رویاهاتون دنیا رو جوری .که الان هست نبینین
‫رویای یه دنیای جدید رو ببینین.
‫دنیایی که دیگه توش شکار نمیشیم ‫ و شکارچی‌ای وجود نداره.
‫دنیایی که ما بهش حکمفرمایی می‌کنیم.
‫اگه به تعداد کافی این رویا رو ببینیم، ‫ اتفاق میفته. رویاها به دنیا شکل میدن.
‫اون حرف بین انسان‌ها پخش شد، ‫ولی واسه یه مدتی هیچ اتفاقی نیفتاد
‫ولی یک شب، به تعداد کافی اون رویا دیدن.
‫خیلی نبودن، شاید حدود هزارتا، نه بیشتر.
‫رویا دیدن.
‫و فردای اون روز، اوضاع عوض شد.
‫ما شکار اون‌ها بودیم، شکار سگ‌ها، ‫ شکار ماشین‌های فولادی‌شون.
‫اونی که کوچیک بود ما بودیم و اونا بزرگ بودن.
‫پس اونا دنیا رو عوض کردن؟ جوری که الان هست؟
‫دقیقاً نه.
‫اون‌ها رویای این دنیا رو دیدن،‌ ‫برای همین همیشه همینطوری بوده.
‫هیچوقت دنیایی درکار نبوده که ‫ گربه‌ها بهش حکومت می‌کردن.
‫از اول تا آخر همه‌چیزها رو تغییر دادن.
.از اول اینطوری بوده
‫الان فهمیدی؟
‫بله، بله فهمیدم.
‫پس می‌دونی چه وظیفه‌ای داری.
‫و چه باری به دوشته.
‫به اندازه کافی قدرتمند هستی؟
‫بله، من...
‫امیدوارم.
‫پس بیدار شو فرزندم. با موهبت من.
‫من...
‫نقاط ضعف چیزایی که بهم نشون داده بود رو دیده بودم.
‫اون شب رفتم بیرون تا این خبر خوب رو به همه بگم.
‫و حالا از اینجا به اونجا سفر می‌کنم.
‫تو جاهای خالی، گربه‌های ولگرد رو موعظه کردم،
‫پیغامم رو برای ستاره‌ها فریاد زدم.
‫در گوش گربه‌های کوچه پس کوچه‌ها زمزمه کردم.
‫و هرجایی که میرم، پیغامم یکسانه.
‫رویا ببنید.
‫اگه تعداد کافی‌مون رویاش رو ببینه، حتی هزارتامون، می‌تونیم ‫ رویای دنیایی رو داشته باشیم که هیچ گربه‌ای توش زجر نکشه،
‫جایی که هیچ بچه‌گربه‌ای تو تنهایی و سرما نمیره.
‫جایی که همه‌ی گربه‌ها، ملکه و .پادشاهِ موجودات هستن
‫پیغام من اینه.
‫و به راهم ادامه میدم و تا لحظه‌ی مرگم تکرارش می‌کنم
‫یا تا این که هزارتا گربه حرفم رو ‫گوش کنن، باورش کنن و رویا ببینن.
‫و دوباره... به بهشت میریم.
‫خانم؟
‫من باور می‌کنم.
‫پس جای امیداوری هست فرزندم.
‫میشه گفت حداقلش سرگرم‌کننده بود.
‫بنظرت اونطوری که گفت این اتفاق میفته؟
‫بدم نمیاد که ببینم پیامبر، خدا، ‫ پادشاه و یا هرکس دیگه‌ای
‫هزارتا گربه رو ترغیب کنه ‫که همزمان یه کاری رو بکنن.
‫خورشید دیگه داره طلوع می‌کنه.
‫بریم خونه کوچولو.
‫وای نگاش کن، هنوز خوابه.
‫فکر کنم داره رویا می‌بینه.
‫یعنی گربه‌ها چه رویایی می‌بینن؟
‫با این حرکتاش احتمالاً داره شکاری چیزی می‌کنه.
‫وای نگاش کن. چه نازه.
‫چرا. خیلی بامزس.
«سندمن - کلایپی»
‫[سندمن - کلایپی]
‫نمیشه یه شخصیت رو فقط به‌خاطر این که
[اوت ۲۰۱۸]
‫برای نویسنده راحت‌تره، مجبور به انجام کاری بکنین.
‫شخصیت باید تو اولویت قرار بگیره.
‫و بقیه به دنبالش.
[کنترل قصه‌گویی]
‫هر پیچش داستانی، هر دیالوگ.
‫هر... سکوت ظالمانه و پر معنایی.
‫سوالی هست؟
‫بله
‫میشه یکم درمورد رویه‌ی خودتون بگین؟
‫نصیحتی ندارین برای ماهایی که تازه ‫شروع کردیم و سخته برامون
‫که حال‌مون از تک تک چیزایی که نوشتیم بهم نخوره؟
‫متاسفانه باید بگم خیلی وقته ...دارم این کار رو می‌کنم و
‫به مرور زمان راحت‌تر هم نمیشه.
‫ولی سعی کنین وقتی به سختی ‫ می‌خورین، دلسرد نشین.
‫رمان اولم رو هفت‌تا ناشر رد کردن
‫و بعدش تبدیل به پرفروش‌ترین کتاب شد، پس...
‫خب دیگه. برای امروز کافیه.
‫راستی اون تکلیفی که گفتم رو یادتون نره
‫واقعه‌ای که از دو دید متفاوت ‫دو شخصیت بیان میشه.
‫گرفتیش؟
‫یکم سخت بود ولی...
‫آره
‫ام...
‫عالیه. ممنون
‫خواهش می‌کنم.
‫کارتون قابل ستایشه
‫که نویسنده‌ای مثل شما، برای ‫ یه تحقیق همه‌کاری می‌کنه.
‫خب، آشنا بودن با یه خانم .دکتر آینده خیلی به درد بخوره
‫راستش می‌خواستم نویسنده شم،
‫ولی پدرمادرم اصرار داشتن که باید ‫دنبال کاری برم که پشتوانه داشته باشه.
‫البته هنوز هم اگه وقت کنم ...یه چیزایی می‌نویسم ولی
‫پدرمادرت خیرت رو می‌خوان.
‫اینطوری بهتره. راست میگم.
‫خب، چقدر بهت بدهکارم؟
‫- هیچی. ‫- بس کن نورا...
‫راست میگم.
‫احتمالاً آخرش می‌سوزوندنش.
‫فقط به کسی نگو از کجا گرفتیش.
‫حتماً. مطمئن باش.
‫و... اگه اشکالی نداره
‫میشه این رو برام امضا کنین؟
‫[کاباره‌ی دکتر کالیگاری - ریچارد مدوک]
‫حتماً
‫خبری از این که کی کتاب ‫ جدید منتشر میشه ندارین؟
‫نه، ولی اسمت حتماً‌ تو لیست ‫کسایی که ازشون تقدیر شده هست.
‫ادامه‌ی سری قبله؟
‫یا یه داستان جدیده؟
‫حالا باشه واسه بعد.
‫کیه؟
‫ریچارد مدوکم، برای دیدن ‫ اراسموس فرای اومدم.
‫الان میام پایین.
‫تنهایی؟
‫فقط منم. گیرش آوردم.
‫خب پس بیا تو پسر عزیزم. بیا تو.
‫حالت چطوره ریچارد؟
‫تازگیا چیز عمیق و مهیجی ننوشتی؟
‫خودت که می‌دونی ننوشتم آقای فرای.
‫نه
‫یه ساله یه کلمه هم ننوشتم. ‫ البته به جز اونی که گذاشتمش کنار.
‫پس پیشنهاد می‌کنم که بشینی و یه گلویی تازه کنی،
‫و کادوم رو نشونم بدی، البته .هرکدوم رو که زودتر خواستی بکن
‫بله
‫اوه، احسنت پسرم.
‫اوه!
‫سگ پادزهر موی اصل.
‫اینا رو می‌شناسی؟
‫معمولاً از معده‌ی زنای جوانی درش میارن
‫که عادت دارن موهاشون رو بخورن.
‫بهش میگن سندروم راپونزل.
‫یه زمانی می‌گفتن سنگ پادزهرها ‫ قدرت‌های جادویی دارن.
‫می‌تونن زهر رو درمان کنن، .مریضی رو خوب کنن
‫ادوارد چهارم به‌خاطر داشتن یه سنگ پادزهر
‫از یه زخم سمی جون سالم به در برد.
‫بله، انگار دوباره رفتم بالا منبر.
‫یه نویسنده‌ی پیر که هیشکی رو نداره باهاش ‫حرف بزنه، با صدای خودش حال می‌کنه.
‫ولی به‌گمونم دوست داری کادوت رو ببینی.
‫۲۷ سالم بود و رفته بودم کوه هلیکون.
‫داشتم درمورد یه رمان دیگه‌ای که مطمئن ‫ بودم ولش می‌کنم، تحقیق می‌کردم.
‫کتابم توی اساطیر یونان غوطه‌ور شده بود.
‫و وقتی که اونجا بودم، یه سری ‫ متون باستانی پیدا کردم
‫که درمورد «منابع الهام» بود و این که چطوری میشه
‫با مولی، سیر جادو و یه چندتا ‫آیین گمشده، کنترل‌شون کرد.
‫سخت‌ترین جاش اونجا بود که ‫ باید برش می‌گردوندی انگلیس.
.الان هم اینجاس
‫دیگه می‌خوای چی‌کارم کنی، اراسموس؟
‫قراره واسه سرگرمیت اجرا کنم؟
‫این آقا هم تماشاچی‌مونن؟
‫ایشون ریچارد مدوک هستن. رمان نویسن.
‫یا میشه گفت که رمان اولی ‫که نوشته، شدیداً موفق بوده.
‫و حالا متوجه شده که .دیگه نمی‌تونه چیزی بنویسه
‫ریچارد، ایشون کلایپی هستن، ‫جوان‌ترین دختر بین نُه خواهر.
‫منبع الهام هومر بود. پس .باید واسه تو کافی باشه
‫کلایپی، می‌خوام تو رو بدم به ریچارد.
‫الان دیگه مال اونی.
‫ولی تو که گفته بودی .قبل مرگت آزادم می‌کنی
‫«به شاهزاده‌ها اعتماد نکن» عزیزم.
‫به نویسنده‌ای‌ که هروقت ‫ بحث وعده به عمل شده
‫نمونه‌ی خیلی بارزی نبوده هم همینطور.
‫ولی تو قول دادی.
‫نویسنده‌ها دروغگوئن، عزیزم.
‫حتماً تا الان باید فهمیده باشی.
‫نترس بابا. نمی‌تونه فرار کنه.
‫دیگه به تو وابسته شده، مثل ‫ قبلاً که به من وابسته بود.
‫پس چرا زندانیش کرده بودی؟
‫چون تحمل نداشتم که هرروز
‫به اون صورت کوچیک اخمو و آزرده‌ش نگاه کنم.
‫تو هم نمی‌تونی. مطمئن باش.
‫مطمئن نیستم بتونم این کار رو بکنم.
‫معلومه که می‌تونی پسرم.
‫میگن که باید یکی از جنس ‫خودش .ازش عشقش رو بهش نشون بده
‫ولی باید بگم که زور موثرتر بود.
‫راستی مواظب باش گولت .نزنه. اون آدم نیست
‫چند هزارسال سن داره. .واسه همین کار آفریده شده
‫هدفش همینه، که منبع .الهام آدمایی مثل ما باشه
‫بالاخره به من شهرت و
‫افتخار و رمان و شعر و نمایش‌نامه داده.
‫خودت می‌فهمی.
‫اگه راست میگی پس چرا خودت...
‫زمان من دیگه سررسیده. هیچ‌کدوم از ‫ کارهای درجه یکم دیگه چاپ نمیشن.
‫حتی با این که از این الهام گرفته شده.
‫هیشکی دیگه کتابای اراسموس فرای رو نمی‌خونه.
‫حالا هم این بچه گاو رو ببر ریچارد. ‫دیگه نمی‌خوام قیافه جفت‌تون رو ببینم.
‫البته اگه هوس کردی که بیای و یه تشکری بکنی
‫می‌تونی ناشرت رو متقاعد کنی که کتاب ‫«﻿شمع امشب» رو تجدید چاپ کنه.
‫خیلی به اون یکی افتخار می‌کردم.
‫من...
‫فقط یکم وقت واسه فکر کردن ‫به کاری که می‌خوام بکنم می‌خوام.
‫به چی فکر کنی؟
‫من یه الهه‌م.
‫دختر زئوس.
‫من دارایی نیستم
‫که بشه نگهش داشت و باهاش معامله کرد.
‫باید آزادم کنی.
‫- فقط باید اون کلمه‌ها رو بگی. ‫- میگم. قول میدم.
‫ولی...
‫به‌نظرت میشه اول کمکم کنی؟
‫بهم الهام بدی؟
‫فقط یه کتاب، بعدش می‌ذارم بری.
‫قسم می‌خورم.
‫«نویسنده‌ها دروغگوئن.»
‫همه‌مون نه.
‫فقط یه کتاب.
‫خواهش می‌کنم.
‫انتخاب این که با چه‌کسایی ‫موهبتم رو تقسیم کنم با خودمه.
‫احتمالاً جفت‌مون واسه ‫فکر کردن وقت می‌خوایم.
‫[عنوان نامشخص - رمانی از ریچارد مدوک]
‫[پس رمان دوم چیشد؟]
‫روی مرز، درست روی خطِ
‫بودن تو یه مکان یا یه مکان دیگه
‫و من هم تو این وضعیت نامعلومم، ‫ وضعیتی که هیچ‌چیزی واضح نیست
‫هیشکی نمی‌تونه واضح باشه.
‫هیشکی نمی‌تونه حرف بزنه، موقع حرف ‫ زدن دست و پامون رو گم می‌کنیم.
‫نمی‌تونستیم دقیقاً بگیم که چی‌کار کرده ‫ که ما اینقدر حس می‌کنیم اشتباه بوده.
‫خب آره، باب میگه تو زده به سرت.
‫می‌خوای با هدیه عشقت رو بهم نشون کنی؟
‫مگه اینطوری انجام نمیدن؟
‫فکر کنم خودت بلد باشی چطوریه.
‫هنرمند به درگاه منبع الهام دعا می‌کنه.
‫در ازای وحی الهی، قول خدمت
‫و فداکاری برای الهه میده.
‫هنرمند، منبع الهام رو برخلاف .خواسته‌ش نگه نمی‌داره
‫چیزی که اراسموس فرای .می‌خواست رو بهش دادی
‫ندادم.
‫ازم گرفتش.
‫برگشته بودم به کوه هلیکون.
‫به چشمه‌های مقدس.
‫مثل همیشه برای حـمام به کنار چشمه رفتم و ‫طومارم رو، روزی زمین رها کردم
‫اونجا پیداش کرد.
‫خواندش...
‫و گفت...
‫" کلایپی؛ باید من را ارباب خودت خطاب کنی "
‫و بعد، طومارم رو آتش زد. این کار من رو به خودش ‫و حالا به تو پیوند زده.
‫مگه اینکه وِردها رو بخونی و من رو ‫آزاد کنی.
‫فکرکردی من آزادم؟
‫دوسال پیش، پیش‌پرداخت این کتاب رو دریافت کردم.
‫تا الان حتی نوشتنش رو هم شروع نکردم.
‫حتی نمی‌دونم راجع به چی قراره باشه.
‫دارم بدبخت می‌شم، کلایپی.
‫لطفاً.
‫التماست می‌کنم.
‫وقتی آزاد شدم...دوباره ازم درخواست کن.
‫به نفعته درحال نوشتن کتاب باشی.
‫اگه بقیه رو به جونم نمی‌انداختی ‫تا الان تمومش کرده بودم.
‫اتفاقاً ناشران تو هم افتادن به جون من.
‫اونا کتاب رو می‌خوان.
‫فقط چند هفته دیگه زمان می‌خوام.
‫ریکی، نه مـاه شد.
‫داری می‌زنی زیر قول و قرارهات.
‫لری واقعاً نمی‌دونم ازم می‌خوای چه غلطی کنم ‫طول می‌کشه خب.
‫ریکی، این همه زمان در اختیار داشتی.
‫مدت زمانی کافی رو در اختیارت گذاشتن؛ ‫پول‌شونم دودستی تقدیمت کردن.
‫می‌دونم.
‫الان باید حداقل یه‌چیزی بهشون بدی ‫که آروم بشن.
‫نمی‌دونم، حداقل یه بخش از کتاب ‫وگرنه قرارداد رو باطل می‌کنن.
‫- پیش‌پرداخت رو حلقومت می‌کشن بیرون. ‫- اما...
‫اون موقع دیگه هیچ‌کاری از دستم برنمیاد،
‫چون دیگه مشتری ام نیستی.
‫فهمیدی؟
‫گولش رو نخور! اون آدمی‌زاد نیست.
‫هزاران هزار سالشه و دقیقاً برای همین کار ‫ساخته شده.
‫هدفش اینه، برای الهام بخشیدن ‫به مردانی مثل ما.
‫ریک؟ یه‌چیزی بگو تا بدونم فهمیدی چی گفتم.
‫فهمیدم.
‫یه‌چیزی می‌فرستم برات.
‫[رمانی از ریچارد مدوک]
‫کلایپی...
‫بانوان پاک و بخشنده؛
‫ای مادر کامنه، صدای من رو بشنو.
‫منم، دُخترت...
‫کلایپی، ازتون خواهش می‌کنم من ‫رو از اینجا نجات بدید.
‫دوای تمام دردها، بانوان یادگاری‌ها و آواز.
‫صدای من را بشنوید.
‫خیلی‌خب، کافیه دیگه، خوش‌آوا.
‫ما باهات هم‌دردی می‌کنیم دخترم اما ‫کمکی از دست‌مون برنمیاد.
‫طبق افسانه‌ها، تو در هلیکون گرفتار شدی.
‫مشروعانه تا ابد پیوند خوردی.
‫اما این عادلانه نیست، مادرانم.
‫یعنی هیچ‌کاری از دست‌تون برنمیاد؟
‫هیچکس نمی‌تونه برای من کاری کنه؟
‫این روزها فقط تعداد کمی از قدرت‌های کهن مایل...
‫یا قـادر به مـداخله در امـور انسان‌ها هستند، کلایپی.
‫هزاران خدا جون خودشون رو از دست دادند، ‫فقط خاندان جاودان هرگز شکست نخوردند.
‫البته اونا هم اخیراً زندگی آسوده و راحتی ندارن.
‫اما حتی کوچک‌ترین چیزها ‫هم به یه دردی می‌خورن.
‫این رو پیرزنی رو به مـوت در دریای بی‌پایان گفته.
‫خاندان جاودان، شاید اونا ‫بتونن کمکت کنن.
‫هرچی نباشه پادشاه رویاها و کلایپی مدتی با هم بودند.
‫اما نه مدت زیادی.
‫این رو هم بگو خواهر، اونا گذشته چندان ‫خوشایندی با هم نداشتند.
‫با این حال،
‫کلایپی فرزند رویا رو به دنیا آورد.
‫همون پسربچه‌ای که به دنبال معشوق به پیش هـادیس رفت و در تریس مُرد.
‫به خاطر بی‌احترامی‌ به مقدسات، تکه تکه شد.
‫اون هم صدای زیبایی داشت.
‫به گفته اورفیوس. ‫[شاعری بلندآوازه]
‫پادشاه رویاها عمراً به من کمک کنه.
اونم بعد از کاری که باهاش کردم.
‫اون از من متنفره و منم دل خوشی ازش ندارم.
‫دست رد به کمک‌ش می‌زنم.
‫ای احمق.
‫اونیروس در شرایطی نیست که بتونه کمکت کنه، ‫حتی اگه خودش بخواد.
‫بعیده بتونه.
‫همسر سابقت هم مثل خودت توسط ‫انسان‌ها گرفتار شده.
‫توی زیرزمینی عمیق حبس شده
‫اون این قلمرو رو به‌خاطر بدخوابی ترک کرد،
‫و همینطور آفت‌های مُخرب رویاها و کابوس‌ها.
‫متاسفم، دخترم.
‫نـه.
‫دعاهات بیهوده‌ بودن.
‫هیچ‌کاری از دست ما برنمیاد.
‫لطفاً.
‫از دست خودت هم هیچ‌کاری ‫جز امیدواری برمیاد.
‫لطفاً من رو اینجا رها نکنید!
‫التماستون می‌کنم.
‫[آگوست سال 2020]
‫این وسط جنگی شده سر کتاب و نویسنده.
‫استودیوهای بزرگ همه افتادن دنبالش.
‫برای فیلم، سریال، پخش آنلاین.
‫حالا بلاخره کدوم استودیو برنده میدانه؟
‫هر استودیویی که بهش اجازه ‫کارگردانی و نویسندگی بده.
‫استودیوها حتی به جو رولینگ هم اجازه ‫کارگردانی و نویسندگی همزمان نمی‌دن.
‫جو رولینگ به یه مدیربرنامه‌ جدید نیاز داره، ‫بگو یه زنگ بهم بزنه!
‫هیچوقت تو مغزم نمی‌گنجید یه کتاب ادبی تخیلی چطور می‌تونه
‫نامزد دریافت جایزه بشه، چه برسه به ‫لیست بهترین کتاب‌ها.
‫خب کمسیون تشخیص داده که کـتاب مدوک ‫از ژانر خودش فرارتر رفته.
‫تو خواندیش؟
‫نه، معلومه که نه.
‫خب من خوندمش و انگار یه آدم کاملاً متفاوت ‫ کتاب رو نوشته.
‫عجب کتابی!
‫واقعاً توجه‌برانگیزه.
‫یعنی...یه اثر شاهکار و باارزش ‫بین کتاب‌های ادبی.
‫دقیقاً، اما چرا اسمش رو عوض کرده؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- اسمش رو از ریچارد به ریک تغییر داده.
‫فکرکنم نشون‌دهنده موضوع جدید کتاب و سبکش متفاوتش ‫نسبت به بقیه‌ست.
‫از نظرمن نشون‌دهنده قصد و ادعا نویسنده از کتاب بوده.
‫خب کجا بودیم؟
‫داشتم درمورد این می‌گفتم که چـقدر ‫شخصیت‌پردازی آیلین رو دوست داشتم.
‫اوه.
‫توی ژانر ادبیات خیالی، اونقدر که باید ‫شخصیت نمادین زن نداریم.
‫حتی کتاب‌های ادبی تخیلی‌ای که ‫توسط خود زن‌ها نوشته شده.
‫موافقم.
‫می‌دونم این حتماً خیلی تاثیرگذاره که بگم...
‫فقط زن‌ها می‌تونن درمورد زن‌ها و تجربیات‌شون ‫به درستی بنویسن،
‫اما خب...
‫من دوست دارم خودم رو یه نویسنده فمنیست معرفی کنم.
‫هـوم.
‫و دقیقاً چطوری از دیدگاه ‫زن‌ها می‌نویسی؟
‫ دیدگاه زن‌ها؟
‫با توجه به زن‌هایی که ‫توی زندگی‌ام هستن.
‫[آگوست 2022]
‫فیلم‌برداری فیلم توی لس‌آنجلس انجام می‌شه.
‫استودیو ترتیب داده با یه جت شخصی برم اونجا.
‫برای همین به مشکلی در رابطه با ‫رفتن به آمریکا برنمی‌خوریم.
‫و خب، کی می‌دونه؟
‫شاید ما از اونجا خوش‌مون اومد ‫و خواستیم همونجا بمونیم.
‫شاید " مـا " خواستیم؟
‫نمی‌خوای چند لحظه بابت موفقیت‌مون ‫خوشحال باشی؟
‫حـتی چند ثانیه؟
‫ما با داستان‌هامون به مردم الهام می‌بخشیم ‫و اونا رو تحت تاثیر قرار می‌دیم.
‫مگه اصلاً الهه‌ها برای همین خلق نشدن؟
‫من و خواهرم الهه به دنیا اومدیم.
‫ما خلق نشدیم.
‫ببخشید، لری زنگ می‌زنه.
‫با استودیو حرف زدی؟
‫«زیــبای خُفته بیــدار می‌شـود»
‫نه، باید از همین الان تضمین کنن که...
‫حداقل 50 درصد کست و عوامل سریال باید خانم،
‫و مردم رنگین‌پوست باشن.
‫بعد هم باید این رو همه‌جا جـار بزنیم،
‫تا دیگه نتونن وقتی استخدام‌شون کردن، ‫بعداً اخراج‌شون کنن.
‫بحث پول چی شد؟
‫شوخیت گرفته؟
‫نه، نه.
‫تو رو صدا می‌زنم؛ اورینوس... ‫باشد که به داد من برسی.
‫و وقتی که نـامت را بـلند قرائت می‌کنم ‫به کمک بیایی.
‫مورفیوس؟
‫این یعنی چی؟
‫اسم خدای رویاهاست.
‫داری براش نامه می‌نویسی؟
‫یه چیزی تو همین مایه ها.
‫تو برای منی...
‫قانوناً.
‫حتی خدای رویاها هم نمی‌تونه نجاتت بده.
‫ممنون که قبول کردید تا این مصاحبه رو ‫توی خونه‌تون انجام بدیم.
‫منم از شما ممنونم که می‌خواید کتاب جدیدم ‫رو به مردم معرفی کنید.
‫با این سوال شروع می‌کنیم که بیشتر از چه اشخاصی ‫برای سبک و نوشته‌هاتون الهام گرفتید؟
‫خب، اگه اثار افراد معروفی مثل شرلی جکسون...
‫مارگارت آت‌‌وود و اوکتیویا باتلر رو...
‫نمی‌خواندم، الان قطعاً نویسنده نبودم.
‫داشتم کتاب " ایگل استونز "ــتون رو می‌خوندم ‫و با این سبک، نویسنده‌ای که...
‫- توی ذهنم اومد مرحوم ارسموس فرای بود ‫- اوه!
‫ببخشید گفتید ارسموس فرای مرحوم؟
‫اون...
‫فوت شده؟
‫تابستون پارسال، می‌شناختینش؟
‫راستش خیلی نمی‌شناختم اما...
‫چندباری هم رو دیده بودیم.
‫اون...خیلی به کارهای من لطف داشتن.
‫فکرکنم نزدیک 90 سالشون بود، نه؟
‫به دلیل کهنسالی فوت شدن؟
‫نه.
‫خودکشی کردن.
‫ظاهراً آخرین کاری که قبل مرگ انجام دادن، ‫نامه نوشتن برای ناشر قدیمی‌شون بوده.
‫خواهش کرده بودن که یکی از کتاب‌های قدیمی‌شون ‫رو دوباره چـاپ کنن.
‫فکرکنم کتابِ " شـمع امشب " منظورشون بوده.
‫فکرکنم همین بوده، ‫شما از کجا می‌دونید؟
‫وقتی جوان‌تر بودم این کتابِ مورد علاقه‌ام بود.
‫کتاب سـاده، تاثیربرانگیز...
و عجیبی بود.
‫پیرمرد بیچاره...
باعث تاسف‌ـه که مردم دیگه کتاب‌هاشون رو نخوندن ‫گفتن از مُد افتاده.
‫البته شما نیازی نیست نگران این موضوع باشید، ‫شما ریچارد مدوک هستید.
‫ببخشید، ریک مدوک.
‫درسته، بریم سوال بعد.
‫اومدی...
‫خودت صـدام زدی.
‫بهم گفتن آدم‌ها زندانی‌ات کردن. مثل من.
‫نه مثل تو...
‫زجرهایی که من کشیدم ‫در برابر زجرهای تو؛ هیچی نیستن
‫اینطور نگو.
‫مقایسه کردن زجرهامون دردی رو دوا نمی‌کنه.
‫شنیدن بیچارگی‌هات ‫من رو آزار می‌ده.
‫خوشحالم که الان آزادی.
‫مشروعانه به این دنیا پیوند خوردی.
‫می‌دونم که نمی‌تونی آزادم کنی.
‫فقط اون عوضی می‌تونه،
‫اما شاید بتونی...تحریکش کنی!
‫تا من رو آزاد کنه.
‫این کارو انجام می‌دم، ‫و حتی بیشتر.
‫رویا...
‫اون باید مجازات بشه.
‫چطور؟ کدام مجازات برای اون کافیه؟
‫حتی مرگ‌ش هم نمی‌تونه چیزهایی که ‫ازم گرفت رو برگردونه.
‫اون هیچی نیست.
‫یه آدم عادیه.
‫نمی‌تونم اجازه بدم راحت و آزاد ‫برای خودش بگرده.
‫چـرا؟ چون زمانی با تو بودم؟
‫چون تو رو اذیت کرده.
‫آخرین باری که هم رو دیدیم گفتی دیگه ‫هیچوقت نمی‌خوای من رو ببینی.
‫ببخشید، من...
‫دیگه نمی‌دونستم از کی باید کمک بخوام...
‫من آدمی نیستم ‫که فکر می‌کنی.
‫وقتی شنیدم داری من رو صدا می‌زنی، ‫بعد از این همه مدت...
‫بذار کمکت کنم.
‫لطفاً.
‫بهت بدهکارم.
‫باهاش چیکار می‌کنی؟
‫تو...تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫- گورتُ از خونه‌ام گم کن ‫- ساکت!
‫شنیدم زنی رو برخلاف میل خودش اینجا نگه می‌داری.
‫اومدم ازت درخواست کنم که آزادش کنی.
‫زده به سرت داداش؟
‫اینجا زنَ‌ مَن نداریم، الان زنگ می‌زنم پلیس ‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫خوب می‌دونم کی و چی هستی، ریچارد مدوک.
‫الان می‌خوای پلیس خبر کنی؟
‫نه، من هیچ نهاد انسانی‌ای رو خبر نمی‌کنم.
‫فقط باید اون رو آزاد کنی.
‫تو متوجه نیستی، من بهش نیاز دارم.
‫اگه اون نبود من نمی‌تونستم چیزی بنویسم ‫هیچ ایده‌ای به سرم نمی‌زد.
‫- ببین، پول می‌خوای؟ ‫- زبونت رو ببر.
‫اون بیشتر از 60 ساله که در اسارته.
‫60 ساله که مورد سوءاستفاده، آزار و اذیت ‫و تعرض قرار گرفته.
‫و به‌خاطر اینکه ایده‌هات از سرت نپره نمی‌خوای آزادش کنی؟
‫خــب، اگه بحث، بحث ایده‌هاته...
‫اینم هزاران هزار ایده.
‫چه بلایی سرم آوردی؟
‫داری من رو دچـار کابوس می‌کنی؟
‫حرف بزن!
‫من هیچ‌کاری باهات نکردم، ریچارد مدوک.
‫یکم پیش مورفیوس رو ملاقات کردی،
‫رومی‌ها بهش لقب " شکل‌دهنده اشکال " رو دادن
‫زمانی همسرم بود.
‫پـدر فرزندم.
‫نمی‌دونستم بچه داری!
‫تو هیچی از من نمی‌دونی.
‫اما الان دیگه برای رسیدگی به این مسائل خیلی دیره
‫" و در تاریکی مطلق...
‫در فـکر داستان‌های سرشت‌نشان هر ستاره بود،
‫مانند یک کرم شب‌تاب "
‫" در شب...می‌گشت و سـوسـوزنان نهان می‌گشت "
‫سوالی ندارید؟
‫خانم جوانی که توی ردیف سوم هستن.
‫شما در ژانرهای بسیار مختلفی کتاب دارید،
‫کُلی جهان‌ها و شخصیت‌های متفاوت.
‫می‌شه بپرسم همه‌ی این‌ها از کجا سرچشمه می‌‌گیره؟
‫برای من از جای خاصی سرچشمه نمی‌گیرن.
‫اون‌ها درست همینجان، همیشه.
‫من می‌تونم کتابی بنویسم که حول محور ‫خوندن کتاب دیگه‌ای باشه.
‫کتابی که توش اتفاقاتی که هرروزه توی جهان می‌افته ‫رو روایت می‌کنه.
‫مثل یه کشتاردسته‌جمعی... ‫ همه مردم سالن حال‌شون خوب بود...
‫البته تا وقتی که نویسنده دست ‫از خواندن کتاب برداشت.
‫ممنون.
‫یا...داستانی درمورد انجمن متنقدان.
‫کسایی که با آیین‌های ضد دینی و پیوند خونی با هم عهد برادری بستند.
‫واسه خَراب کردن یه نویسنده...
‫آدم قربانی می‌کنن و دست به چه ‫کارهایی که نمی‌زنن.
‫یا یه داستان درمورد شهری که خیابان‌هاش ‫با تکه‌‌های زمان آسفالت شده.
‫قطاری، پُر از زنان ساکت و ‫راننده‌ای که نابیناست.
‫با سرهایی نورانی و چراغونی شده، ببخشید...
‫ببخشید، یه‌لحظه...
‫یا داستان یک ماهی دریایی که موقع ماه کامل ‫به گرگ تبدیل می‌شه.
‫مردی که کارت عضویت کتابخانه‌ای به نام الکساندریا رو ‫به ارث برده.
‫دو پیرزن که توی تعطیلات‌شون با یه راسـو آشنا می‌شن.
‫شعری غَنی درمورد سـکوت،
‫با استفاده از کلـمات " تـاریک "، "پاره‌پوره "
‫" هرگز "، " داد و فریاد "، " آتش" ، " و " بوسه "
‫مـردی که مـالک هستی بود و ‫اون رو توی یه شیشه مُربا نگه می‌داشت.
‫مردی که عاشقِ یه عروسک کاغذی می‌شه.
‫آقای مدوک، منم نورا ‫دست‌تون چی شده؟
‫خدای من، ‫فقط کُلی ایده داره می‌زنه به سرم.
‫قلم و کاغذ نداشتم برای همین از دستم استفاده کردم.
‫به ایده‌های جدید نیاز داشتم اما خیلی ‫دیگه سریع دارن میان.
‫باید ببریمش بیمارستان.
‫نه لطفاً، برین خونه‌ام.
‫طبقه ای بالا توی اتاق یه زن هست.
‫اونجا زندانی شده.
‫بهش بگید می‌تونه بره، ‫آزادش می‌کنم.
‫نمی‌فهمم چی می‌گین.
‫کلیدهام رو بگیرید، آزادش کنید ‫کاری کنید بره، گم و گور شه.
‫یه‌بار کتاب برات امضا کرده بودم، نه؟
‫لطفاً.
‫باشه، باشه ‫میرم.
‫این کابوس رو تموم کنید.
‫بهش بگید که متاسفم.
‫داستان دنیایی که درش جادوگری و کیمیاگری بار پرستی محسوب می‌شن.
‫[برای کسب اطلاعات بیشتر درمورد بارپرستی، این عبارت را ‫در گوگل سرچ کنید]
‫توی بیمارستان می‌بینمت.
‫خورشیدی که از پارتنون* طلوع می‌کنه، ‫سوپ دندان کوسه.
‫[پارتنون: بنایی تاریخی در کشور یونان]
‫یک بلبل، یک بوته گل رُز ‫و قلاده سگ پلاستیکیِ سیاه
‫آهای؟
‫[شـمع ‌امشــب از ارزموز فرای]
‫تموم شد.
‫ممنون.
‫فقط به درخواست تو جـواب دادم.
‫الان می‌خوای چیکار کنی؟
‫فکرکنم کاری که باید بکنم ‫اینه که...
‫اطمینان حاصل کنم که این اتفاق برای هیچ‌کس ‫دیگه‌ای نمی‌یوفته.
‫چطوری؟
‫نمی‌دونم.
‫با الهام بخشیدن به بشریت که بهترین‌ها ‫رو برای خودشون و بقیه بخوان.
‫با بازنویسی قوانینی که با استفاده ازشون ‫من رو زندانی کردن.
‫قوانینی که مدت‌ها قبل نوشته شدن و ‫من خواهرم هیچ اقدامی در برابرشون نکردیم.
‫منم باید همین‌کارو تو دنیای خودم بکنم.
‫عوض شدی، اونیروس.
‫اگه اون آدم قبلی بودی، من رو اینجا ول می‌کردی تا ‫موهام مثل دوندون‌هام سفید شه.
‫هنوزم به خاطر اینه...ترکت کردم ازم متنفری؟
‫- به‌خاطر سرزنش کردن تو بابت اتفاقی که افتاد... ‫- نه.
‫اخیراً چیزهای زیادی یاد گرفتم و...
‫بیخیالش.
‫ازت متنفر نیستم.
‫فکرکنم بهتره دیگه اون آدمی‌زاد رو رها کنی،
‫من رو آزاد کرد.
‫بدون بخشش، زخم‌ها هیچوقت درمان نمی‌شن.
‫تمام کارهایی که کرده رو می‌بخشی؟
‫کارهایی که کرده رو نمی‌بخشم،
‫اما باید خودش رو ببخشم.
‫نه به‌خاطر خودش.
‫به‌خاطر خودم.
‫آزادش می‌کنی؟
‫اگه خواسته‌ات اینه...
‫پس همینکارو می‌کنم.
‫من برگشتم آقای مدوک، حالتون چطوره؟
‫من..
‫ذهنم خالی شده، هی تلاش ‫می‌کنم فکرکنم...
‫کاری که خواستید رو انجام دادم، ‫رفتم خونه‌تون.
‫فقط این کتاب اونجا بود.
‫یه‌چیزایی گفته بود بهم...
‫شکل‌دهنده اشکال...
‫یه همچین اسمی بود که نوشته بودش، اون...
‫ای کاش یادم می‌اومد...
‫یهو فکرکردن...خیلی برام دشوار شده.
‫می‌خواید به کسی زنگ بزنم؟
‫اون رفته.
‫هرچی که بود و نبودم با خودش برد.
‫ایده‌ها، داستان‌ها.
‫همه‌ش متعلق به اون بودن.
‫کی؟ درمورد کی حرف می‌زنید؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید بزودی توی دنیای رویاها هم رو دیدیم...
‫تا بلاخره بشینیم و درمورد پسرمون صحبت کنیم.
‫و...درست و حسابی براش ‫عزاداری کنیم.
‫یه روزی شاید اما...
‫متوجه ام.
‫ممنون، اونیروس.
‫این کارت رو فراموش نمی‌کنم.
‫به امید دیدار.
‫هرجا هستی موفق باشی.
‫خدانگهدار، کلایپی.
‫تـرجمه از «آیــــدا و محمدعلیsm» ‫::. Ayda.NDR & mmli.sm .::
ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.