« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی »
‫آنچه گذشت...
‫صداشون رو می‌شنوم.
‫گفته بودن فقط این‌طوری ‫می‌تونیم بریم خونه.
‫سارا، بهم بگو چیکار کردی دیگه.
‫در رو باز گذاشتم.
‫تو شهر ساکن می‌شین، ‫یا تو خانه اجتماعات؟
‫- تو شهر. ‫- جولی.
‫خانه اجتماعات ساکن می‌شم.
‫چرا چنین کاری می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫گمون کنم احتمالا اشتباه کردم.
‫جولی، آدم که اشتباه نمی‌کنه، ‫صرفا تصمیم می‌گیره،
‫تو هم تصمیمی گرفتی که به نفع خودت باشه، ‫این کارت خیلی مهمه.
‫بیا دیگه، ببین چطوره!
‫تک‌تک این سنجاق‌ها نشانگر...
‫ساکنین این شهرن که...
‫از جاهای مختلف واردش شدن.
‫اصلا امکان نداره.
‫من دست رو دست نمی‌ذارم ‫و شرایط دنیا رو قبول نمی‌کنم!
‫یکی پشت این ماجراست،
‫من هم تا نفهمم چیکار می‌کنه، ‫دست‌بردار نیستم!
‫کاش می‌تونستی سوگواری کنی،
‫ولی نمی‌تونی بوید.
‫این ملت بهت نیاز دارن.
‫خودت باید این ملت رو ‫برگردونی خونه‌شون.
‫آخه اگه چنین کاری نکنی، ‫مرگش بی‌دلیل بوده.
‫واسه چی اومدی اینجا؟ ‫تو که قول داده بودی خونه می‌مونی.
‫اگه نمی‌اومدم، ‫مشکوک می‌شدن.
‫- چیزی نمی‌شه. ‫- سارا...
‫قول می‌دم.
‫می‌خوای کمکم کنی ‫بقیه غذاها رو بیارم؟
‫آره!
‫حس می‌کنم بدجوری... ‫از هم پاشیدم.
‫راه‌حلش رو با همدیگه پیدا می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫چی آوردی؟
‫سیب‌زمینی شیرینه.
‫وای!
‫خانواده خوبی‌ان.
‫[پسره رو بکش.]
‫سارا!
‫عه. ‫وای! وای نه، نه، نه.
‫خیلی‌خب، بگیرش، ‫بازوش رو بگیر، بازوش رو بگیر!
‫طاقت بیار، طاقت بیار!
‫سلام آلما. بیا ببینم.
‫بفرما آلما، ‫این‌ها رو تازه واسه خودت آوردم.
‫آفرین! ‫حواست باشه این دفعه به بقیه هم بدی.
‫ناتان! ناتان!
‫یه بلایی سر خواهرت اومده! ‫تو غذاخوری بود.
‫دارن می‌برنش درمانگاه.
‫واقعا حالم خیلی بهتره.
‫همچنان به نظرم بهتره امشب رو بمونی ‫که حواسمون بهت باشه، خب؟
‫مجبورم بمونم؟
‫آخه بهتره آدم...
‫تو این موارد اصلا خطر نکنه، متوجهی؟
‫می‌تونم بگم یکی بره ناتان رو بیاره.
‫می‌تونه پیشت بمونه.
‫نه. نگران می‌شه. ‫می‌شه اگه اومد اینجا،
‫بهش بگی... ‫بهش بگو خوابم.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫اِم... ‫الان برمی‌گردم، خب؟
‫سلام. حالش چطوره؟
‫خب، با توجه به شرایط ‫که حالش خوبه.
‫قبلا هم این‌طوری شده بود؟
‫خب، به نقل از سارا که نشده بوده.
‫ضمنا، فقط در صورتی ‫که یه دستگاه «اِم‌آرآی» این اطراف باشه،
‫می‌تونیم بفهمیم جریان واقعا از چه قراره.
‫- باشه. ‫- اِم...
‫امشب اینجا نگهش می‌دارم ‫که ببینم شرایطش تغییر می‌کنه یا نه.
‫خیلی‌خب. مطمئنی که آمادگیش رو داری؟
‫ببین، نمی‌دونم در اینجا چطوری باز شده بود،
‫ولی من نمی‌ذارم اون موجودات...
‫اینجا رو ازم بگیرن.
‫همین الانش هم خیلی چیزها رو ازمون گرفتن.
‫آره. واقعا همین‌طوره.
‫راستی، می‌شه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫این نوع حمله... ‫اول به بچه خانواده متیوز دست داد،
‫الان هم که به سارا دست داده.
‫به نظرت امکانش هست...
‫که عده‌ای به اینجا واکنش جسمانی نشون بدن؟
‫شاید تشخیصت خارج از اینجا...
‫فرق می‌کرد، ‫ولی اینجا که هستیم...
‫ببین بوید، اگه شش ماه پیش ‫همین سوال رو می‌پرسیدی،
‫بهت می‌گفتم کل وقایعی ‫که شاهدشون بودیم، غیرممکن هستن.
‫ولی حقیقت از این قراره که...
‫خیلی‌خب، چند وقته که چنین مشکلی داری؟
‫اون‌قدری شده که باعث بشه ‫چنین سوالات احمقانه‌ای بپرسم.
‫- بوید... ‫- خوبم بابا.
‫فردا یه سر بیا اینجا. ‫می‌خوام یه نگاهی بهش بندازم.
‫لزومی نداره. ‫خودم می‌دونم مشکلم چیه.
‫ناتان اومده.
‫نمی‌خواد ببیندش.
‫آره، نمی... نمی‌دونم.
‫اِم، خیلی‌خب. ‫برو به بیمارت برس.
‫من ردیفش می‌کنم، خب؟
‫ضمنا، حالم خوبه.
‫عه، آروم باش! آروم باش!
‫حالش خوبه؟
‫خوبه. ‫خوابه.
‫می‌خوام ببینمش.
‫می‌بینیش، ولی فردا.
‫کریستی امشب پیشش می‌مونه...
‫که اطمینان حاصل کنه ‫هیچ مشکلی نیست.
‫نه، نه. باید همین الان ببینمش، ‫خواهش می‌کنم.
‫می‌بینیش دیگه. ببین، ببین.
‫جریان دیگه‌ای هست ‫که بهتره ازش خبر داشته باشیم؟
‫جریانی پیش نیومده که کریستی ‫با دونستنش بتونه بفهمه چش شده؟
‫نه. صرفا نگرانم، همین.
‫خواهر کوچک‌ترمه دیگه.
‫درسته. ببین،
‫امشب اولین باره که کریستی ‫بعد از اون... واقعه اینجا می‌مونه، خب؟
‫به نفعمونه که نریم تو درمانگاه...
‫و کاری نکنیم که امشب ‫استرسش افزایش پیدا کنه.
‫سارا تحت نظر شخص مناسبیه. خب؟
‫برو خونه. ‫یه کم بخواب.
‫صبح می‌بینیش دیگه.
‫باشه.
‫ردیفه؟
‫سارا خوب می‌شه؟
‫خب، آره، الان درمانگاهه.
‫حواسشون بهش هست. ‫نگران نباش.
‫کریستی رو یادته؟
‫همون خانم مهربونه رو می‌گم ‫که پات رو خوب کرده بود.
‫قراره سارا رو هم عین تو خوب کنه.
‫ما هم فعلا...
‫قراره یه بازی کوچولو بکنیم.
‫مال شما.
‫خب، گفته بودیم قراره ‫راه‌حلش رو پیدا کنیم دیگه، نه؟
‫بیاین راه‌حلش رو پیدا کنیم. ‫دنبالم بیاین.
‫می‌خوایم یه سری معما رو حل کنیم،
‫معما رو هم با طرح سوال...
‫حل می‌کنن.
‫هر سوالی رو که ممکنه ‫به معما مربوط بشه مطرح می‌کنن،
‫مهم نیست چقدر مسخره ‫و بعید باشه.
‫سوالاتشون رو روی تخته می‌نویسن، ‫جلوی خودشون می‌نویسن...
‫که اطلاعاتی که دارن و ندارن رو...
‫مشخص کنن.
‫عین داستان تعریف کردن می‌مونه.
‫مگه نه رفیق؟ ‫سوال شماره یک.
‫بابا!
‫چیه؟ تا حالا دلت نخواسته ‫رو دیوار چیزی بنویسی؟
‫[اینجا کجاست؟]
‫بفرما. ‫از همین سوال شروع می‌کنیم.
‫[پسره رو بکش.]
‫سلام.
‫خوابم نمی‌بره.
‫اِم، آره، من هم خوابم نمی‌بره. ‫گفتم شاید چای میل داشته باشی؟
‫می‌خوری؟
‫چرا که نه؟
‫تو و کِنی خیلی به هم میاین.
‫عه، اِم، نه بابا، ‫ما صرفا...
‫دوست عادی هستیم.
‫واسه چی؟
‫اون که خیلی نازه و عاشقته.
‫پیچیده است دیگه.
‫چرا؟
‫خب، آخه...
‫یکی تو خونه منتظرمه.
‫حداقل گمون می‌کنم هنوز... ‫هنوز... منتظرم باشه.
‫اسمش چیه؟
‫اسمش ماریله.
‫- مزدوج بودین؟ ‫- نامزد بودیم.
‫گاهی اوقات با خودم می‌گم... ‫راستی، همیشه می‌گم، اِم...
‫که چه حسی داره که خیال می‌کنه ولش کردم.
‫اِم، تو چی؟
‫کسی شهرتون منتظرت نیست؟
‫نه.
‫با... با یکی بودم،
‫ولی اصلا...
‫الان که باهاش نیستم، بهتره.
‫الان دیگه فقط خودم و ناتانیم.
‫کل دار و ندارم ناتانه.
‫قبل از این که اینجا گیر بیفتیم، اِم...
‫اوضاع چندان خوبی نداشتم.
‫ناتان نجاتم داده بود.
‫می‌شه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫آره. چرا که نه؟
‫اگه کاری از دستت برمی‌اومد،
‫اگه کاری از دستت برمی‌اومد ‫که بتونی بری باز ماریل رو ببینی،
‫که بتونی کاری کنی ‫که همه برن شهر خودشون،
‫حتی اگه کار بدی باشه،
‫حاضری انجامش بدی؟
‫وایستا ببینم، منظورت چیه؟
‫گاهی اوقات راجع به این شهر،
‫معناش و دلیل اینجا بودنمون...
‫فکر می‌کنم.
‫اگه همین الان یکی می‌اومد سراغت ‫و بهت می‌گفت:
‫«فلان کار بد رو بکن...»
‫«که همه بتونن برن خونه‌شون»،
‫حاضر بودی انجامش بدی؟
‫خب، داریم...
‫داریم فرض می‌کنیم دیگه، نه؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫معلومه.
‫خیلی‌خب.
‫اِم...
‫خب...
‫آره، حاضرم... اِم...
‫حاظرم هر کاری بکنم ‫که باز هم ببینمش...
‫ضمنا، اگه...
‫اگه اون‌جوری بقیه هم بتونن برن خونه‌شون،
‫پس یه کار بدم...
‫نتیجه خیلی خوبی داره دیگه.
‫آره.
‫هوم.
‫بگو که راه‌حلش رو پیدا کردی.
‫کردم بابا.
‫جوابش دوازدهه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، بیا مجددا مرور کنیم.
‫همه از نقاط مختلف کشور،
‫جاده‌های مختلف ‫و شهرهای مختلف وارد شدن...
‫و به احتمال زیاد همه شاهد همون درخت...
‫و کلاغ‌ها بودن.
‫جیم، جیم...
‫کل ساکنین اینجا بارها و بارها ‫همین سوالات رو مطرح کردن.
‫نوشتنشون رو دیوار...
‫چه تفاوتی حاصل می‌کنه؟
‫تفاوتش اینه...
‫که خیلی چیزها تو دنیا منطقی نیستن.
‫آره.
‫یه چیزی از قلم افتاده.
‫صرفا هنوز متوجهش نشدیم.
‫ولی می‌شیم.
‫خب، هنوز یه سوالی رو مطرح نکردیم.
‫نه.
‫چرا مطرحش نمی‌کنی؟
‫آخه خیلی جنون‌آمیزه.
‫نمی‌خوام جوابش رو بدونم.
‫مطمئنی گرسنه نیستی؟ ‫می‌خواستم بلغور جو دوسر درست کنم.
‫زیاد گرسنه نیستم.
‫ولی بابت دیشب ممنونم.
‫خیلی وقت بود که شبی رو ‫با رفقای دخترم نگذرونده بودم.
‫آره، اِم، همچنین.
‫البته ببین، اگه باز هم خواستی ‫دور هم باشیم،
‫لزومی نداره صبر کنی ‫تا حالت بد بشه.
‫عه، برادرت برگشته.
‫اِم، خیلی ثابت‌قدمه.
‫آره، همین‌طوره.
‫مطـ... مطمئنی که مشکلی نداری؟
‫آره، آره، مشکلی نیست. ‫صرفا... خیلی براش عزیزم.
‫باشه.
‫می‌بینمت.
‫چه زود بیدار شدی.
‫سارا، باید صحبت کنیم.
‫راجع به چی صحبت کنیم؟
‫خیلی عذر می‌خوام که نگرانت کردم. ‫نمی‌خواستم نگران بشی.
‫اشکالی نداره. ولی باید بدونم ‫جریان از چه قرار بوده.
‫واسه خودم...
‫واسه خودم تو غذاخوری وایستاده بودم،
‫ولی یهو افتادم رو زمین.
‫واقعا چیز خاص دیگه‌ای یادم نمیاد.
‫چرا یهو داری وانمود می‌کنی ‫همه‌چی رو به راهه؟
‫باید برم غذاخوری.
‫خانم لو نگرانم می‌شه.
‫سارا!
‫چیزیم نیست، قول می‌دم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫تق تق. ‫بیداری؟
‫آره، بیا تو.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم فهرست می‌نویسم.
‫فهرست چیه؟
‫فهرست کل افرادیه که احتمالا...
‫الان دارن می‌گن ما کجاییم.
‫آها.
‫حتما حال اون‌ها بدتره دیگه، نه؟
‫آخه خبر ندارن.
‫صرفا...
‫من هم نوشته بودم.
‫تقریبا مطمئنم کل ساکنین اینجا ‫بالاخره یه بار نوشتن.
‫فهرست تو شامل چه افرادی می‌شه؟
‫پدربزرگ و مادربزرگم و دوستانم.
‫دوست‌پسر نداری؟
‫نه.
‫دوست‌دختر چی؟
‫نه، با کسی تو رابطه نیستم.
‫ولی لابد خوبه دیگه، نه؟
‫این‌جوری یه نفر کمتر ‫نگران آدم می‌شه...
‫و از بی‌خبری دیوانه می‌شه.
‫خیلی‌خب. ‫این حرف‌ها بسه.
‫باید همین الان یه کم خوش بگذرونیم.
‫آماده می‌شی که پنج دقیقه دیگه بیای پایین؟
‫واسه چی؟
‫خودت می‌فهمی.
‫سلام.
‫امروز صبح دیگه کار بسه.
‫اِم، داره فهرست می‌نویسه.
‫به نظرم وقتشه که «دریاچه» رو نشونش بدیم.
‫چه احمقیه بابا. ‫نسبیت خاصه دیگه.
‫اِم... نظریه کلاین بود.
‫نظریه هاردی بود. ‫نظریه کلاین بود. نظریه هاردی بود.
‫پارادوکس اینشتین، پودولسکی، روزنه.
‫کجا می‌بریش؟
‫جانم؟
‫رادیوئه؟
‫اِم... آره. ‫می‌شه گفت.
‫چرا دستت گرفتیش؟
‫آخه این‌جوری راحت‌تر فکر می‌کنم.
‫عذر می‌خوام، اِم...
‫به هوش که هستی، نازتر می‌شی.
‫جانم؟
‫من وقتی خواب بودی مراقبت بودم.
‫ترودی هستم.
‫خیلی‌خب.
‫چه حیف که زندگی تو شهر رو انتخاب کردی.
‫حاضر بودم عین اژدهای مرمری سوارت بشم.
‫خداحافظ!
‫صبح به خیر کلانتر.
‫یه سر رفته بودم غذاخوری ‫که به مامانم بگم سارا خوبه،
‫از این نون‌های محبوبتون ‫درست کرده بود،
‫من هم دو تا براتون آوردم.
‫اِم، کلانتر؟
‫ازت می‌خوام یه مدتی ‫هوای کلانتری رو داشته باشی.
‫همه‌چی رو به راهه؟
‫همه‌چی رو به راهه.
‫می‌خوام برم دیدن همسرم.
‫چند وقتی می‌شه که نرفتم پیشش.
‫خب؟
‫باشه، چرا که نه؟
‫این دیگه چه کاریه؟
‫تو این خراب‌شده بار ساختین؟
‫آره. ‫وقتی آدم از چنین جایی سر در میاره،
‫از خودش می‌پرسه ‫ملت چه نیازهایی دارن؟
‫معلوم شد پمپ بنزین لازم ندارن، ‫من هم گفتم...
‫ببین، حالت خوبه؟
‫چی؟
‫حالت... خوبه؟
‫نه، نه، حالم... خوب نیست.
‫حال خودت خوبه؟
‫خوبِ خوبم. ‫بیا، این رو بخور.
‫حالت رو بهتر می‌کنه.
‫این دیگه چه کاریه؟ ‫واسه چی...
‫چرا همگی دست رو دست گذاشتین؟
‫پشم‌هام! ‫این دیگه چه آشغالیه؟
‫فرض کن ودکای سیب‌زمینی ‫با حداقل امکاناته دیگه.
‫تو یکی از اون دو تا ماشین بودی، مگه نه؟
‫دوستت، اِم... ‫دوستت رو، اِم...
‫آره. آره.
‫ببین، نمی‌دونم با حرفم ‫آروم بشی یا نه، ولی...
‫آسون‌تر می‌شه پسر، ‫جدی می‌گم.
‫آسون‌تر می‌شه، ‫چه بامزه.
‫عجب حرف بامزه‌ای زدی.
‫راستش، شما عین ‫یه سری موش تو یه هزارتو می‌مونین...
‫که با خوشحالی دست رو دست گذاشتین...
‫و پنیرتون رو می‌خورین.
‫اینجا پارادوکسه.
‫مشکلمون همینه.
‫سوال اصلی از این قراره ‫که چطوری بریم خونه‌مون، درسته؟
‫چطوری فرار کنیم؟ ‫چطوری از اینجا بریم؟
‫آخه اگه ندونیم «اینجا» کجاست...
‫که نمی‌تونیم ازش خارج بشیم.
‫عین این می‌مونه که... اِم...
‫آدم بخواد با چشم بسته ‫بزنه وسط خال، درست نمی‌گم؟
‫کورکورانه پرتاب می‌کنه دیگه!
‫روحش هم خبر نداره هدف کجاست!
‫شاید اینجا باشه! ‫من که نمی‌دونم!
‫شاید اصلا اون طرف باشه!
‫- عه، عه، عه! آروم باش! ‫- پرتاب می‌کنه!
‫آروم باش.
‫در نهایت خسته می‌شین ‫و تسلیم می‌شین.
‫از اون جایی که اصلا نمی‌دونین...
‫اینجا کجاست، قبول می‌کنین...
‫که نمی‌شه همین‌جوری ازش خارج شد.
‫واسه همین، دست رو دست می‌ذارین، ‫این شاش سیب‌زمینی...
‫اسیدیتون رو می‌خورین و می‌گین ودکاست.
‫آها.
‫خب، بذار خودم حدس بزنم،
‫قراره خودت همه‌چی رو حل کنی.
‫معلومه که می‌کنم.
‫امثال من هزارتوئه رو طراحی می‌کنن...
‫و پنیره رو جاساز می‌کنن.
‫نمی‌دونم تو قبل از این که ‫بیای اینجا چیکاره بودی،
‫ولی من اخیرا شرکتی رو ‫که با یه الگورتیم محاسبات...
‫کوانتومی پایه‌گذاری کرده بودم ‫فروختم و کلی پول به جیب زدم،
‫با اون الگوریتم می‌شه...
‫من نباید اینجا باشم.
‫قرار بود الان جشن بگیرم...
‫ببین، منظورم اینه ‫که اگه ندونیم «اینجا» کجاست،
‫نمی‌تونیم از اینجا خارج بشیم.
‫خب؟ باید پارادوکس رو درک کنیم ‫که بتونیم حلش کنیم.
‫باید شناساییش کنیم. ‫باید فرمول‌بندیش کنیم.
‫- گربه شرودینگره. ‫- چی؟
‫پارادوکسش عین گربه شرودینگر می‌مونه.
‫گربه رو می‌ذارن تو جعبه و درش رو می‌بندن.
‫تا دوباره درش رو باز نکنن...
‫گربه از دید نظری، هم زنده است، هم مرده.
‫خودم گربه شرودینگر رو بلدم.
‫خیلی‌خب، ما در حکم همون گربه‌ایم.
‫اینجا هم در حکم همون جعبه است، ‫درست نمی‌گم؟
‫خلاصه که کل افرادی ‫که تو شهرمون تنها گذاشتیم،
‫همگی دارن با خودشون می‌گن...
‫الان زنده‌ایم یا مردیم.
‫در نتیجه، از نظر اون‌ها ‫هم زنده‌ایم، هم مردیم.
‫استاد مبانی فلسفه ‫دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بودم.
‫هوم.
‫ببین، من که سر از کون ‫تکنولوژی در نمیارم.
‫خودم هم قبول دارم.
‫ولی اون... بی‌سیمی که ‫با خودت آوردی...
‫اگه انقدر به هوشت می‌نازی،
‫می‌خوای یه‌جوری پیدا کنی ‫که راهش بندازی؟
‫ولی یه چیزی رو بهت می‌گم؛
‫اگه گربه توی جعبه بی‌سیم رو روشن کنه،
‫اون مردمی که بیرون جعبه هستن،
‫حداقل می‌فهمن گربه‌هه زنده‌ست.
‫مطمئنی دردت نمیاد؟
‫فقط یه‌کم درد داره.
‫هوم...
‫چی شده؟
‫هیچی. آخه...
‫آخه فقط...
‫خیلی زود داری خوب می‌شی.
‫چیز بدیه؟
‫نه. نه.
‫اِم، راستش خیلی هم خوبه.
‫به‌نظرم این شهر جای خاصیه.
‫می‌دونم مردم رو اذیت می‌کنه،
‫ولی شاید سعی می‌کنه ‫خوبشون هم بکنه.
‫شاید این سوال هم باید ‫روی دیوار بنویسیم.
‫چه سوالی؟
‫«نکنه کسی می‌خواد کمکمون کنه؟»
‫خیلی سوال قشنگی پرسیدی.
‫ایتان! یکی اومده ببینت!
‫عه. ببینیم کی اومده.
‫سارا!
‫مشتری مورد علاقه‌ام چطوره؟
‫دیوارها رو نقاشی کردیم.
‫دارم می‌بینم.
‫ولی خونه خودمون اجازه نداشتیم ‫روی دیوار نقاشی کنیم.
‫حالت چطوره؟
‫خیلی بهترم، ممنون.
‫خوبه. کریستی متوجه شد قضیه چی بود؟
‫فعلا نه. گمونم...
‫گمونم از اون اتفاق‌های عجیب باشه.
‫آره.
‫بیرون حیاط بازی هم داریم.
‫می‌خوای ببینی؟
‫عزیزم، سارا تازه از بیمارستان اومده.
‫اشکالی نداره.
‫خیلی‌خب.
‫آره.
‫جدی می‌گم مشکلی نیست.
‫- بجنب دیگه! ‫- مراقب باش.
‫خودم این یکی رو دوست دارم.
‫آهای؟
‫پدر کاتری؟
‫به دریاچه خوش اومدین!
‫وای خدا!
‫دیدی؟ اگه چشم‌هات رو ببندی...
‫و فقط گوش بدی،
‫حس می‌کنی انگار این‌جا هم ‫یه جای معمولی توی دنیاست.
‫ولی آخه چطوری؟
‫چی چطوری؟
‫چطوری یه جوری رفتار می‌کنی ‫انگار این‌جا اصلا...
‫آخه خیلی خوش‌بینی.
‫گمونم بستگی به دید خود آدم داره.
‫یعنی چی؟
‫خب، تا یازده سالگی ‫دلم نمی‌خواست بیام آمریکا.
‫من پیش خانواده و دو تا داداش‌هام...
‫توی یه روستای کوچیک ‫داخل ایران زندگی می‌کردیم.
‫پدرم هم یه روحانی شدیدا صریح بود،
‫که اون زمان این مسئله ‫گاهی مورد پسند بقیه نبود.
‫یه روز که تولدم بود...
‫داشتیم حاضر می‌شدیم ‫بریم خونه عموم.
‫چند نفر پیداشون شد. ‫داد و بیداد می‌کردن.
‫یادمه مامانم بهم گفت قایم بشم.
‫خیلی گیج شده بودم، ‫چون وسط بگو بخند بودیم.
‫بابام این خاطره رو تقریبا...
‫خیلی قشنگ خاطره می‌گفت.
‫گمونم واسه همین بود ‫که واعظ خوبی هم شد.
‫بگذریم، مشخص بود مامانم وحشت کرده.
‫داداش‌هام می‌دویدن سمت در، ‫اونا هم جیغ و داد می‌کردن،
‫مامانم هم مدام می‌گفت؛ ‫"قایم شین. قایم شین."
‫من خشکم زده بود، ‫نمی‌تونستم تکون بخورم.
‫چون خیلی واسم عجیب بود.
‫آخه قبلش داشتیم از ته دل ‫می‌گفتیم و می‌خندیدم.
‫انگار بهترین تولد عمرم بود.
‫نور خورشید که از در ‫داشت می‌اومد انقدر زیاد بود...
‫که وقتی بابام رو بردن بیرون،
‫واسم شبیه یه نقاشی ‫تیره و تاریک شده بود.
‫بعد یه صدای انفجار اومد.
‫عین صدای ترقه.
‫بعدش هم اون مرد توی نقاشی ‫افتاد روی زمین.
‫وای خدا.
‫کل حرفم اینه که...
‫توی زندگی همیشه قراره ‫یه هیولا جلوت سبز بشه.
‫فرقی نمی‌کنه کجا زندگی کنی.
‫ولی من به خودم قول دادم...
‫که نذارم ترس باعث بشه ‫زندگی رو فراموش کنم.
‫- عه سلام. ‫- سلام!
‫عه، تو چقدر خشکی. ‫بیا ببینم!
‫نه، نه، نه! ‫نه، نه، نه، نه!
‫بیا دیگه. بجنب. ‫یالا، می‌ریم تو آب.
‫آهای!
‫جولی بیا دیگه!
‫بیا!
‫بعد اون تصادف اولین باریه...
‫که می‌بینم ایتان عین قدیم‌ها شده.
‫چند وقته این‌جا زندگی می‌کنین؟
‫چند ماهی می‌شه.
‫مامان و بابام می‌خوان بفهمن ‫الآن کجاییم...
‫که بعدش بتونیم بریم خونه.
‫دقیقا عین کرومینوکل.
‫کرومینوکل چیه؟
‫دختر خوبیه.
‫عزیزدلم. مجبورش نکن اون‌جا بشینه.
‫خیلی کثیفه.
‫مشکلی نیست. ‫خیلی هم بهم خوش گذشت.
‫سارا گفت می‌تونه من رو ببره ‫مرغ‌ها و بزهای مزرعه رو ببینم.
‫جدی؟
‫داداشم از همه حیوون‌های ‫توی شهر مراقبت می‌کنه.
‫گفتم لابد ایتان هم ‫دوست داره ببینشون.
‫پایین همین خیابونه.
‫دلت می‌خواد بریم؟ ‫بذار به بابات خبر بدم.
‫خودم می‌تونم ببرمش.
‫دلم نمی‌خواد شما رو...
‫از برنامه‌هاتون عقب بندازم.
‫ما هم برنامه‌ای نداریم. ‫آهای جیم.
‫زود برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب.
‫سلام عزیزم.
‫یه مدت سر نزده بودم بهت.
‫اوضاع چند روز اخیر...
‫خیلی قر و قاطی شده بود.
‫اون موجودات...
‫اونا...
‫رفتن توی خونه دختر کوچیکه.
‫رفتن توی کلینیک.
‫یه مدت خیلی خوب ‫هماهنگ شده بودیم،
‫همه چیز روی نظم بود.
‫دیگه یه جوری شد که انگار...
‫عه...
‫چند هفته پیش لرزش دستم شروع شد،
‫عین لرزش دست بابام.
‫که یعنی رسما دارم ‫به آخرش نزدیک می‌شم.
‫ولی می‌دونی...
‫یه ایده مسخره‌ای دارم ‫که ممکنه کارساز نباشه،
‫ولی اگه کارساز بود،
‫احتمالا بتونم یه راهی پیدا کنم ‫همه رو برگردونم خونه.
‫اِلیس رو هم برگردونم خونه.
‫البته اگه کارساز نباشه، ‫اگه اشتباه کنم یا خراب بشه،
‫بعدش، عه...
‫وضعیت اهالی این شهر ‫بدتر از چیزی می‌شه...
‫که همین الآنش هست.
‫خودت همیشه می‌گفتی...
‫همیشه تصمیمات سخت با خودت بود.
‫می‌گفتی «باید دل به دریا بزنی عزیزم».
‫یادته؟
‫خدایا چقدر...
‫اگه انجامش بدم...
‫یعنی عملا دل به وسیع‌ترین ‫دریای ممکن زدم.
‫و اینکه، اِم...
‫ببین، خودم می‌دونم ‫همیشه هم گفتم...
‫که به نشونه‌ها و ‫این مسائل باور ندارم، ولی...
‫الآن واقعا دلم یه نشونه می‌خواد، خب؟
‫چون عزیزم، مسئولیت زیادی گردنمه...
‫اگه تو بهم بگی ‫دل به دریا می‌زنم‌ها، فقط...
‫عزیزدلم می‌خوام یه کمکی بهم برسونی.
‫زودباش دیگه.
‫یه نشونه‌ای بهم بده.
‫پدر کاتری؟
‫سلام ناتان.
‫زیاد میای این‌جا؟
‫نه. راستش زیاد نمیام.
‫عجیبه، مگه نه؟
‫یه همچین منظره‌ای...
‫توی همچین شهری باشه.
‫اِم...
‫می‌خواستم بپرسم روندش چه‌طوریه؟
‫همین اعتراف کردن رو می‌گم.
‫اگه یه اعترافی بکنم...
‫یعنی بین خودمون می‌مونه؟
‫هرچیزی بهم بگی ‫بین خودمون و خدا می‌مونه.
‫اگه کار بدی کرده باشم چی؟
‫اگه یه کار ناجور کرده باشم چی؟
‫اسم اون‌یکی آلماست.
‫سلام آلما.
‫واقعا خیلی جالبه. ‫دستت درد نکنه.
‫باعث افتخاره.
‫واقعا خیلی بچه نازیه.
‫آره.
‫خانواده شما واقعا مهربونن.
‫هوم...
‫می‌دونی، حق دارین ناراحت باشین.
‫حق هم دارین بترسین.
‫آره، انگار کل شهر فقط...
‫روی این یه مورد ‫تفاهم نظر دارن.
‫واقعا خیلی زود...
‫همه این مسائل واستون عادی می‌شه.
‫نمی‌خوام واسم عادی بشه.
‫فقط می‌خوام برگردم خونه.
‫منم همین‌طور.
‫حداقل طلسم‌ها رو داریم دیگه.
‫پدر کاتری همیشه می‌گه...
‫که واسه بقیه چقدر سخت بوده.
‫که بعد تاریکی قایم می‌شدن،
‫به امید این‌که ‫هیولاها پیداشون نکنن.
‫مخفی‌گاه‌هایی که توی شهر هست...
‫خیلی جاهای خوبی هستن،
‫محض این می‌گم که یه وقت ‫بعد تاریکی بیرون گیر کردین.
‫آره ممکنه.
‫یه‌دونه نزدیک طویله هست ‫که می‌تونم نشونت بدم.
‫واقعا؟
‫آره... همین داخله.
‫خیلی‌خب.
‫عزیزم الآن برمی‌گردم، باشه؟ ‫جایی نرو.
‫این طرفیه.
‫ناتان، باید خیلی زودتر بهم می‌گفتی.
‫من که... ‫وایستا، وایستا.
‫می‌خوایین چی‌کارش کنین؟
‫من نمی‌خوام بذارنش توی جعبه.
‫تو که قول دادی.
‫سر قولم هم می‌مونم.
‫ولی الآن اهالی شهر مهم‌ترن.
‫گفت می‌ره غذاخوری.
‫خیلی‌خب. بیا. ‫بیا بریم.
‫مردم شب این‌جا می‌مونن؟
‫چی کار می‌کنی؟ سارا!
‫- ببخشید تابیتا. ‫- در رو باز کن!
‫ببخشید. ولی واسه خوبی خودته.
‫واسه خوبی همه‌ست.
‫پس چرا می‌گی ببخشید؟ ‫تو رو خدا در رو باز کن!
‫- ببخشید. ‫- سارا!
‫سارا! سارا!
‫برو پیش خواهرت.
‫پدر کاتری!
‫یه سوال عجیبی می‌خواستم بپرسم.
‫اگه...
‫اگه یه نفر دنبال یه نشونه باشه،
‫از کجا باید بگرده دنبالش؟
‫سارا؟
‫دنبال خواهرتی؟
‫آره.
‫این‌جا نیست.
‫دیدم با زن و بچه متیوز...
‫رفتن سمت انبار.
‫مامانم کجاست؟
‫زود میاد بیرون.
‫بیا این‌جا.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫سارا!
‫ایتان! سارا!
‫واقعا ازت خوشم میاد.
‫کاری که قراره بکنم...
‫همه رو نجات می‌ده.
‫عین همون قصه‌هایی که می‌گفتی.
‫قراره قهرمان داستان تو باشی.
‫مامانم کجاست؟ ‫مامانم رو می‌خوام!
‫- به‌خاطر خوبی خودشه! ‫- سارا!
‫- سارا چی کار می‌کنی؟ ‫- تنها راه خونه رفتن همینه.
‫دستش رو ول کن.
‫بهم گفتن این نفر آخره،
‫بعدش می‌ذارن بریم خونه.
‫ایتان! سارا!
‫ایتان فرار کن!
‫نه! ولم کن!
‫تو نمی‌فهمی چی می‌گم!
‫وای خدا، ایتان! ایتان!
‫ناتان؟
‫ناتان!
‫نه!
‫ناتان نه!
‫- ناتان. ‫- ناتان توروخدا!
‫ناتان!
‫ناتان! ناتان!
‫نه ناتان!
‫خدایا لطفا!
‫توروخدا ناتان...
‫راست می‌گفتین. ‫اون‌قدرها هم بد نیست.
‫داشتم با خودم می‌گفتم ‫وقتی برگشتیم خونه...
‫- جولی! ‫- چیه؟
‫عه. ایتان؟
‫- عه. ‫- جولی!
‫عه، عه، چی شده؟
‫مامان بابا کجان؟
‫چی شده؟
‫چیزی نیست. گریه نکن.
‫بیا بغلم. بیا بغلم. ‫چیزی نیست. هیس.
‫وای خدا! وای خدا!
‫وای خدا! ایتان!
‫تابیتا!
‫ایتان!
‫کمک!
‫توروخدا کمک کنین!
‫توروخدا باز کنین!
‫تابیتا!
‫جیم! جیم من اینجام!
‫حالت خوبه؟
‫ایتان... ایتان کجاست؟
‫- چی؟ ‫- ایتان کجاست؟
‫برو دنبالش!
‫ایتان! ایتان!
‫جیم!
‫- مامان! ‫- جیم، ایتان کجاست؟
‫- بابا! ‫- نمی‌دونم.
‫- ایتان کجاست؟ ‫- مامان!
‫خدایاشکرت! ایتان.
‫- وای خدا! ‫- چیزی نیست.
‫وای خدایا!
‫بیا این‌جا، بیا.
‫- دیر رسیدم. ‫- وایستا.
‫- ببخشید. ‫- هی.
‫جیم. تابیتا.
‫- حالش چطوره؟ ‫- خوبه. حالش خوبه.
‫- می‌برمش خونه. ‫- شما جلوتر برین، خب؟
‫- بیا بریم جولز. ‫- منم میام.
‫خودش کجاست؟
‫اِم... فرار کرد توی جنگل.
‫خب؟
‫اگه قبل تاریکی برگشت ‫خودمون ترتیبش رو می‌دیم.
‫اگه نیومد چی؟
‫اگه نیومد که یعنی ‫ترتیبش داده شده.
‫اومد تو خونه من.
‫با بچه من بازی کرد.
‫می‌دونم.
‫ببین، اگه کاری هست که ما...
‫شما چه مرگتونه؟
‫یه جوری می‌گفتین انگار ‫این‌جا شهر آرزوهاست.
‫مگه نگفتی این‌جا همه ‫مثل خانواده پشت همن؟
‫خودت بودی باور می‌کردی؟
‫کجا پیداش کردی؟
‫اِم، داشتیم برمی‌گشتیم که...
‫اینش حالا مهم نیست.
‫داشت از تپه می‌اومد ‫سمت خونه اجتماعات.
‫کارت خوب بود جولی.
‫می‌شه یه دقیقه ببریش طبقه بالا؟
‫باشه.
‫می‌خوای بری بالا؟
‫هوم؟
‫بیا دیگه آقا زشته!
‫بریم اون قصه کروم‌فلان‌بیسار رو بخونیم.
‫قصه کرومینوکل.
‫همون. خیلی‌خب.
‫منم همین رو گفتم دیگه. ‫کروم‌فلان‌بیسار.
‫بجنب دیگه. ‫آروم برو.
‫می‌تونی.
‫آفرین. دیدی تونستی؟
‫می‌خوام یه چیزی بنویسم.
‫گفتی هر سوالی بپرسیم؟
‫آره.
‫[اصلا از تصادف زنده بیرون اومدیم؟]
‫می‌شه بشینم؟
‫نه.
‫نه یعنی می‌خواستم بگم مشکلی نیست.
‫خودم فهمیدم.
‫مدام ازم سوال می‌پرسید،
‫مثلا؛
‫حاضرم واسه خونه رفتن چی کار کنم.
‫هوم...
‫آخه من...
‫اصلا به ذهنم هم خطور نکرد که...
‫گوش کن چی می‌گم.
‫تو هیچ تقصیری نداری.
‫کل شب پیشش مونده بودم،
‫فقط نشسته بودیم و...
‫حرف می‌زدیم و...
‫خیلی بهمون خوش گذشت و...
‫اون چاقویی که دستش بود، ‫از کلینیک من برداشته بود.
‫پس اگه...
‫تقصیر من نباشه،
‫پس...
‫پس تقصیر کیه؟
‫تو نبودی که ما رو کشوندی این‌جا.
‫هر فکری که توی کله‌اش بود رو ‫تو توی سرش ننداخته بودی.
‫فقط زور می‌زدی یه کار مفید بکنی.
‫همین چند شب پیش هم...
‫جون یه پسر کوچولو رو نجات دادی.
‫قبل تموم شدن این ماجرا هم ‫قراره جون کلی آدم دیگه رو نجات بدی.
‫هی، هی.
‫گوش کن.
‫می‌خوام یه لطفی بهم بکنی.
‫انقدر به خودت سخت نگیر. خب؟
‫چه عجیب.
‫چرا؟
‫مگه چیه؟
‫همون نشونه‌ایه که دنبالش بودم.
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]